VVD probeert af te leiden van genocide in Gaza met framing en verdachtmakingen

In dit artikel:

In Nederland leidt het voortdurende conflict en genocide in Gaza tot aanzienlijke politieke spanning, vooral rondom de herdenking van 4 en 5 mei. Ondanks achttien maanden escalatie heeft Nederland nog geen duidelijke veroordeling of maatregelen tegen Israël genomen. De Alternatieve Nationale Herdenking, georganiseerd door activisten waaronder de auteur, werd politiek bekritiseerd en omgevormd tot een onderwerp van controverse en desinformatie. VVD-minister David van Weel uitte vooraf zorgen over mogelijke demonstraties en riep op tot “waardig” gedrag, waarmee de toon werd gezet dat herdenken en protest elkaar niet kunnen verdragen. VVD-politici, zoals Lotte van Basten Batenburg en Dilan Yeşilgöz, bestempelden deze herdenking als een ‘smerige actie’ en zagen het als een aantasting van de gedeelde geschiedenis.

Er ontstonden venijnige aanvallen, vooral vanuit de VVD en BBB, waarbij symbolen zoals een rode hand die aandacht vraagt voor vermiste inheemse meisjes ten onrechte werden geassocieerd met Jodenhaat. Ondertussen toonde VVD-staatssecretaris Jurgen Nobel weinig respect voor mensen van kleur die hun afkeuring over het Israëlisch beleid uitten, wat door anderen als hypocriet werd bestempeld gezien het ontbreken van een eerdere verklaring over de genocide. De retoriek leidde tot een sfeer waarin kritiek op Israël zelden inhoudelijk wordt besproken, maar vooral wordt afgewezen door de critici te beschadigen en te delegitimeren.

Met name mensen van kleur die zich inzetten voor mensenrechten en tegen genocide lopen het risico om aangevallen en geïntimideerd te worden, maar ook witte activisten die pleiten voor inclusieve erkenning van alle slachtoffers worden politiek bekritiseerd. Dit toont een onderliggende boodschap: het serieus nemen van internationale normen wordt ontmoedigd en gezien als een bedreiging voor de maatschappelijke eenheid. Toch groeit het verzet binnen Nederland; ambtenaren, diplomaten en activisten organiseren sit-ins, schrijven brieven en verbinden zich in transnationale netwerken, waarmee zij kracht ontlenen aan collectieve actie en hoop op menselijkheid in stand houden.

De auteur roept op tot solidariteit en waarschuwt tegen politieke verdeeldheid, benadrukkend dat het afwijzen van genocide universeel moet zijn en dat de samenleving zich niet moet laten splijten door het verdacht maken van bepaalde groepen. Het gezamenlijke morele kompas moet steun aan genocide onvoorwaardelijk verwerpen, zowel in het verleden als in het heden.