VVD-minister Hermans is monsterachtig bezig: abortus bij gezonde kinderen van 22 weken gaat gewoon door, en het hypocriete CDA stemt mee

In dit artikel:

De Tweede Kamer heeft dinsdag tijdens de behandeling van de begroting van Volksgezondheid ingestemd met een verruiming van de praktijk rond abortus bij 22 en 23 weken zwangerschap, wanneer daarvoor geen medische indicatie bestaat. Een motie van ChristenUnie-Kamerlid Mirjam Bikker om de verruiming te stoppen, kreeg 50 stemmen voor en 96 tegen. Volgens Bikker overwegen meer ziekenhuizen na aanwijzingen van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd dergelijke zwangerschapsafbrekingen uit te voeren. Zij vroeg de regering daarnaast om vrouwen met sociale problemen tijdig hulp te bieden.

Ook een motie van SGP-Kamerlid Diederik van Dijk, waarin minister van Volksgezondheid Sophie Hermans een publieke afkeuring kreeg voor haar beleid, werd verworpen: 40 Kamerleden stemden voor en 106 tegen. De motie noemde de proef met abortus bij gezonde foetussen vanaf 22 weken een breuk met de bestaande toepassing van de abortuswet. De PVV, FVD, SGP, ChristenUnie, BBB en Kamerlid Mona Keijzer steunden de motie. Binnen JA21 stemden vijf van de negen leden voor.

De Kamer nam wel een motie aan van PRO-Kamerlid Lisa Vliegenthart. Die roept het kabinet op het recht op abortuszorg en de toegang daartoe actief te beschermen en verdere beperkingen te voorkomen. De uitslag was 78 tegen 68 stemmen.

Het CDA stemde tegen beide moties. Kamerlid André Poortman stelde dat de motie van Bikker binnen de huidige wet niet uitvoerbaar is, omdat die geen onderscheid maakt tussen medische en niet-medische redenen voor abortus. Volgens hem zijn medisch-ethische afwegingen complex en niet zwart-wit. De partij had eerder nog gezegd kritisch te staan tegenover een verdere verruiming van de abortuspraktijk. De auteur ziet daarom een tegenstelling tussen de eerdere CDA-uitspraken en het stemgedrag van de fractie.

Hermans verdedigt de toegang tot abortuszorg en noemt de autonomie van vrouwen een verworvenheid. Ze wil wel onderzoek doen naar de ervaringen van vrouwen, maar niet naar hun redenen voor een late abortus. Een bredere discussie over de wettelijke grens wil zij pas voeren bij een evaluatie volgend jaar. De auteur keert zich fel tegen dit beleid, stelt dat een zwangerschap van 22 of 23 weken de grens van levensvatbaarheid nadert en vindt dat de minister ziekenhuizen voorlopig had moeten vragen de praktijk niet uit te breiden. Ook verwerpt de auteur het argument dat vrouwen anders voor een abortus naar het buitenland moeten.