VVD-icoon Jorritsma valt Mona Keijzer aan om NOS-kritiek, maar Wierd Duk slaat GENADELOOS terug!
In dit artikel:
Vanochtend ontstond in Den Haag weer een felle discussie over de rol van de NOS, nadat BBB-vicepremier Mona Keijzer openlijk kritiek leverde op de publieke omroep en stelde dat die in haar verslaggeving elementen van Hamas‑propaganda overneemt. Bij WNL reageerde VVD-coryfee Annemarie Jorritsma scherp: ze noemde Keijzers tweets onwaardig voor iemand in haar positie en verdedigde de NOS als de meest neutrale omroep. Haar aanval werd door de auteur gezien als typisch establishment‑gedrag: reflexmatig de staatsomroep beschermen en afwijkende meningen afserveren als onfatsoenlijk of staatsrechtelijk problematisch — een bezwaar dat ook D66‑jurist Wim Voermans uitte.
Journalist Wierd Duk van De Telegraaf trad daarop in het openbaar op de rem. Op X sloeg hij terug door de vinger te leggen bij wat hij noemt de echte kwaal: een bestuurlijke elite vol netwerkverstrengeling, lobbycratie en regenten die zich als het eigendom van het land gedragen. Duk wijst erop dat juist personen als Jorritsma, die tijdens hun loopbaan tal van commissariaten en netwerken hebben opgebouwd, weinig legitimiteit hebben om over integriteit te prediken.
De kern van het conflict is fundamenteel: wie mag kritiek leveren op publieke media en wanneer wordt die kritiek terechtgewezen als onprofessioneel of bedreigend voor de rechtsstaat? Voorstanders van Keijzer zien in haar optreden een noodzakelijke aanvaring met een omroep die volgens hen te dicht op bepaalde elites en op een specifieke visie zit; tegenstanders vrezen dat het publiek vertrouwen in onafhankelijke journalistiek wordt ondermijnd als politici zonder terughoudendheid mediarollen aanvallen.
De reportage en commentaren illustreren tegelijk een bredere politieke strijd: het verzet van gevestigde politieke spelers tegen populistisch getinte kritiek, en de verontwaardiging van kritische journalisten en kiezers over vermeende netwerken en belangenverstrengeling. Namen als Rob Jetten en de VVD worden in deze discussie gebruikt om het verwijt van zelfgenoegzaamheid en elitevorming te onderstrepen. De ruzie laat zien hoe gevoelig de verhouding tussen politiek en publieke omroep is — en hoe snel die kan oplopen tot een breder debat over macht, betrouwbaarheid en democratische controle.