VVD-coryfee slaat de plank mis: Jorritsma wijt haat op Yeşilgöz aan seksisme, vergeet kiezersbedrog
In dit artikel:
Bij Goedemorgen Nederland (WNL) reageerde VVD-epitome Annemarie Jorritsma recent op de felle kritiek op partijleider Dilan Yeşilgöz door die te framen als vooral seksistisch. De opinieschrijver in dit stuk verwerpt die verklaring: de onvrede zou niet voortkomen uit haar geslacht maar uit politieke keuzes en gedrag. Yeşilgöz wordt neergezet als de politica die de VVD tijdens de campagne hardop pleitte voor strenger migratiebeleid, maar daarna weigerde samen te werken met Geert Wilders en toch het ministerschap van Defensie aannam in een kabinet met D66 onder leiding van Rob Jetten. Volgens de auteur voelen veel kiezers zich hierdoor verraden: Yeşilgöz zou het verkiezingsprogramma niet zijn nagekomen en de partij richting een links-liberaal beleid hebben geduwd.
De stoelendans binnen de VVD resulteert erin dat Ruben Brekelmans, die zijn (mogelijke) ministerpost bij Defensie zou hebben opgegeven voor Yeşilgöz, nu fractievoorzitter wordt. De schrijver verwacht dat Brekelmans even hard wordt aangevallen voor het verdedigen van regeringsbeleid (onder meer landbouwbeleid van D66) en noemt het idee dat vrouwen harder worden beoordeeld dan mannen een gemakzuchtige afwenteling van verantwoordelijkheid door de VVD-top.
Naast politieke keuzes hekelt de auteur Yeşilgöz’ persoonlijke stijl: kil, berekenend en neerbuigend, waardoor zij volgens critici geen empathie uitstraalt en het vertrouwen van kiezers verliest. Ter illustratie wijst het stuk op andere vrouwelijke politici die wél respect krijgen omdat ze authentiek en inhoudelijk overtuigend zijn, en concludeert dat de kritiek primair over verraad en opportunisme gaat, niet over gender.
De kritiek op Jorritsma en de VVD is tevens institutioneel van toon: de partijelite zou reflexmatig slachtoffertaal inzetten om verantwoording te ontwijken. De schrijver roept de VVD op zelfkritisch te zijn en stelt dat harde kritiek terecht is wanneer politici — ongeacht geslacht — beleidsfouten maken of kiezers teleurstellen. Het stuk eindigt met een oproep om onafhankelijke media te steunen die volgens de auteur wel de feiten durven te benoemen.