VrijMiBo met de Rolling Stones

In dit artikel:

De tekst is geen traditioneel nieuwsbericht, maar een losse, bijna collage-achtige column waarin muziek, poëzie en bravoure door elkaar lopen. Eerst wordt uitgebreid gejubeld over de nieuwe Rolling Stones-plaat **Foreign Tongues**, die volgens de schrijver verrassend sterk is voor een band van hoge leeftijd: niet meer de wilde grandeur van hun topjaren, maar wel hun beste werk sinds **Some Girls** en **Tattoo You**. De schrijver noemt nummers als **Mr. Charm** en **Never Wanna Lose You** als aantrekkelijke uitschieters en koppelt de plaat aan een weekendgevoel, bier en autoritjes door Drenthe of een bezoek aan de TT van Assen.

Daarna verschuift de tekst abrupt naar **Percy Bysshe Shelley’s** gedicht *Adonais*, met lange geciteerde regels over vergankelijkheid, dood en eeuwigheid. Tot slot worden ook **Jack White** en **Bring Me the Horizon** alleen nog genoemd als losse muziekreferenties, zonder verdere uitleg. De rode draad is duidelijk: een speelse, enthousiaste ode aan rockmuziek, vermengd met literaire ernst en een lichte spot richting ouder wordende legendes.