Vriendinnen Irene Wiersma en Klaske Oenema delen hun persoonlijke zoektochten in Vera Groningen

In dit artikel:

In VERA in Groningen presenteerden twee vriendinnen zondagmiddag elk hun derde plaat: Irene Wiersma haar Vijftien en Klaske Oenema Piano, Paper, Scissors. Het contrast in geluid was groot — van fragiele, statige folk tot poppy, soms opwekkende melodieën — maar inhoudelijk blijken beide projecten een persoonlijke zoektocht voort te zetten: naar zelfbegrip, naar grenzen en naar hoe herinnering en tijd werken.

Irene Wiersma (Groningen, 1985) koppelt haar nieuwe album nadrukkelijk aan haar literaire werk. Vijftien bestaat uit elf liedjes die muzikaal schetsen wat voorafging aan haar vorig jaar verschenen debuutroman Prooidier: het verhaal van Kirsten, een vijftienjarig meisje in een relatie met een veel oudere man. Thema’s als toxische relaties, stalking, narcisme en traumabinding komen voort uit eigen ervaringen maar zijn artistiek bewerkt; Wiersma zegt afstand te hebben genomen om er kunst van te maken en wil met toekomstige publicaties (een boek bij Uitgeverij Passage staat gepland) haar narratief verder terugclaimen. Tijdens de sobere, strak geregisseerde presentatie stond Wiersma met negen mensen op het podium en liet ze het werk het meeste voor zich spreken. Boek en plaat versterken elkaar, maar kunnen ook los functioneren; een kwartetversie treedt 23 mei op bij het Zonnebloemenfestival in Warffum.

Klaske Oenema (Deventer, 1975), die in Amsterdam werkt en aan de Gerrit Rietveld Academie technieken als schaduwprojecties leerde, bracht haar verstilde Piano, Paper, Scissors — liedjes die al langer bestonden maar nu zijn vastgelegd. Haar zang is tegelijk ongenaakbaar en kwetsbaar; de nummers ademen een serene Engelse-folktraditie en hebben een zuiverende, kalmerende werking. Bij deze presentatie trad ze niet solo op maar met Martine Rademakers (toetsen, gitaar) en Nyk de Vries (akoestische gitaar), wiens eigen literaire en muzikale werk regelmatig samenkomt met Oenema’s.

Beide artiesten gebruiken verschillende middelen — proza, beeld, samenspel — om vragen over identiteit, tijdelijkheid en herstel te bevragen. De locatie zelf, VERA, ooit opgericht als gereformeerde studentenvereniging, gaf de middag een extra symbolische lading: cirkels die zich lijken te sluiten terwijl twee makers hun verhalen verder vormgeven.