Vrees voor hersenletsel duwde ijshockeyende broertjes Van 't Wout naar shorttrack. 'Het waren kinderen, maar ze ramden hem de boarding in'

In dit artikel:

Olympische shorttrackkampioenen Jens en Melle van ’t Wout zijn terug in Canada voor het WK in Montréal — het land en de omgeving waar hun liefde voor het ijs begon. De broers groeiden een groot deel van hun jeugd op in Bracebridge (ongeveer 200 km ten noorden van Toronto), nadat ouders Jan en Nanette in 2004 vanuit Nederland waren geëmigreerd. Canada was oorspronkelijk aanleiding voor de verhuizing: Jan raakte verliefd op het land tijdens een kort bezoek en zette zijn gezin op het avontuur; uiteindelijk keerde de familie in 2014 weer naar Nederland, maar de band met hun tweede vaderland blijft sterk. Een kleine anekdote: bij aankomst in Montréal gaat Jens eerst op zoek naar zijn favoriete koekjes, als tastbare link met vroeger.

De sportieve wortels van de broers liggen in ijshockey; vooral Melle blonk daarin uit. Zijn agressieve stijl leverde successen op, maar ook risico’s: als twaalfjarige liep hij een hersenschudding op na harde, soms gevaarlijke acties van tegenstanders. Dat incident maakte hun ouders bezorgd en leidde mede tot de overstap naar het shorttrack, waar beide jongens uiteindelijk uitgroeiden tot wereldtop. Shorttrack bracht ook z’n eigen gevaren: Jens liep in 2019 een zware gezichtswond op toen hij per ongeluk door een tegenstander geraakt werd; het litteken langs zijn kaaklijn is sindsdien zichtbaar en bijna kenmerkend geworden.

Beide broers hebben een zware weg gekend richting de recente Olympische triomfen in Milaan: Jens herstelde eerder dit seizoen van een kapotte enkel en kampte met ziekte en een liesblessure; Melle miste ruim twee jaar met rug- en knieproblemen. Toch presteerden ze op de Spelen uitzonderlijk—Jens met meerdere medailles, Melle eveneens goud en zilver—en toonden daarmee veerkracht die hun ouders typeren als: ‘niet zeuren, maar doorgaan’. Die mentaliteit, geworteld in het emigratie-avontuur en het ondernemerschap van het gezin, blijkt keer op keer terug te komen.

De successen hebben in hun woonplaats Sintjohannesga een heuse sensatie veroorzaakt. Het dorp – met ruim duizend inwoners – organiseerde een massale huldiging bij terugkeer van de broers (ongeveer 900 aanwezigen), en zelfs een schaatsbaan en straatnaambord zijn naar hen vernoemd. Voor ouders Jan en Nanette, die nu een welzijnswinkel in Sneek hebben, voelt die waardering bijzonder: zij waren aanvankelijk ‘import-Friezen’, maar hun zonen hebben een breed draagvlak in de gemeenschap gecreëerd en shorttrack veel zichtbaarder gemaakt in Nederland.

Voor het WK in Montréal is Canada niet alleen locatie maar ook bron van herinnering en emotie: de plek waar de jongens hockeyten, waar hun talenten werden ontdekt en waar de familie zich thuis voelde. Jan en Nanette volgen de wedstrijden dit keer vanaf afstand (reizen naar Milaan bleek al duur), maar verwachten dat het seizoen voor hun zoons toch al een succes is: door hun prestaties is shorttrack in Nederland populairder geworden en heeft het hele team meer erkenning gekregen. De overgang van ijshockey naar shorttrack, de klim terug van blessures en de steun van hun dorp illustreren hoe sport, familie en gemeenschap samen het verhaal van Jens en Melle blijven vormen.