Voor ernstig verstandelijk beperkten is in de zorg amper nog plek

In dit artikel:

De gehandicaptenzorg in Nederland kampt met ernstige problemen als gevolg van financiële tekortkomingen en personeelstekorten. Zorginstellingen hebben onvoldoende middelen om cliënten met een ernstige verstandelijke beperking, zoals de 22-jarige Ernst, adequaat te ondersteunen. Ernst woont thuis bij zijn moeder Sabrina, die hem intensieve zorg biedt, maar maakt zich zorgen over zijn toekomst. De wachttijden voor geschikte woonplek zijn lang en de druk op de zorginstellingen groeit; in 2015 waren er nog 12.800 cliënten met een VG7-indicatie, nu komt dat aantal op 18.500.

De financiële situatie van zorginstellingen is zorgwekkend. Bij organisaties zoals 's Heeren Loo loopt het tekort op tot miljoenen per jaar, en sommige instellingen dreigen failliet te gaan door de hoge kosten van intensieve zorg voor deze groep. De vereniging voor gehandicaptenzorg pleit voor hogere tarieven en meer middelen van de overheid, maar de geboden extra financiële steun wordt als onvoldoende ervaren.

Cliëntondersteuners merken dat zorginstellingen terughoudend zijn in het opnemen van nieuwe cliënten met complexe zorgvragen uit angst voor bijkomende kosten. Dit leidt er toe dat zorg wordt stopgezet of dat cliënten in crisis komen. Het verhaal van Jeroen, die na opzegging van zijn zorg door een instelling tijdelijk in een vakantiehuis moest worden ondergebracht, illustreert de dramatische gevolgen van de systeemdruk binnen de gehandicaptenzorg.

De zorg voor mensen met een VG7-indicatie, die diepgaande begeleiding en een veilig milieu nodig hebben, staat onder druk en vraagt om dringende aandacht van zowel de politiek als de maatschappij. De zorginstellingen willen geen nieuwe cliënten meer accepteren, maar dat kan hun financiële problemen niet direct oplossen. De toekomst van de zorg, zoals we die vandaag de dag kennen, is onzeker.