Voor de niet-Amerikanen is voetbal geen entertainment, maar een stammenstrijd

In dit artikel:

Tijdens het WK in 2026 ziet de auteur hoe het voetbal steeds meer Amerikaans entertainment krijgt, met drinkpauzes, camera’s op scheidsrechters en zelfs kiss-cams die het publiek in beeld brengen. In een stuk van 29 juni wordt kritisch betoogd dat dit botst met de kern van voetbal: voor serieuze supporters draait het niet om vermaak, maar om clubliefde, frustratie, rivaliteit en emotie.

De tekst gebruikt voorbeelden uit de voetbalcultuur en daarbuiten om dat punt te maken. Zo verwijst de auteur naar het Italiaanse **calcio storico** in Florence, een eeuwenoude en extreem harde buurtsport waar klappen en bloed bijna onderdeel van het spektakel zijn, en naar het Britse **Ashbourne**-spel, waarin bewoners uit twee stadsdelen elkaar twee dagen lang over een enorme afstand bevechten om de bal. Daarmee wordt duidelijk gemaakt dat sport vaak juist draait om lokale strijd in plaats van show.

De aanleiding is ook de aanstaande WK-wedstrijd **Nederland-Marokko** op maandagnacht. Die wedstrijd wordt omschreven als beladen door de politieke en maatschappelijke spanningen rond Nederlanders met Marokkaanse wortels, zeker na eerdere rellen en de opruiende “minder Marokkanen”-uitspraak van een politicus jaren geleden. Volgens de auteur kunnen de luchtige extra’s van de FIFA misschien dienen als soort kalmeringsmiddel, maar uiteindelijk blijft voetbal meer dan een spelletje: het raakt aan identiteit, conflict en emotie.