Volgens Rutte is het 'gestoord' om andere landen aan te vallen, maar deze ongemakkelijke vraag wilde hij niet beantwoorden

In dit artikel:

Op de NAVO-top in Ankara zette Mark Rutte Rusland neer als voorbeeld van iets wat in deze eeuw niet meer thuishoort: een land aanvallen om politieke macht uit te breiden. Volgens de NAVO-chef passen “volwassen democratieën” daar niet bij, omdat vrije verkiezingen, een vrije pers en demonstratierecht de basis van moderne samenlevingen zouden moeten zijn.

De tekst plaatst daar scherpe kritiek tegenover. De auteur wijst erop dat de NAVO zelf betrokken was bij omstreden oorlogen en regimewisselingen, onder meer in Irak en Libië, waar die democratische idealen volgens hem juist niet werden gerespecteerd. Een journalist probeerde Rutte daarover aan de tand te voelen en vroeg of zulke oorlogen dan als defensief konden worden gezien. Rutte wilde daar niet inhoudelijk op ingaan en herhaalde vooral dat de NAVO een verdedigingsbondgenootschap is dat “een miljard mensen” beschermt en zware vergelding kan geven bij een aanval.

De kern van het stuk is de spanning tussen de zelfpresentatie van de NAVO als zuiver defensieve alliantie en de historische realiteit van militaire interventies. Tegelijk bekritiseert de auteur de gevestigde media, die volgens hem machtige instellingen als de NAVO te weinig kritisch bevragen, terwijl juist vrije journalistiek door Rutte wordt opgevoerd als essentieel onderdeel van democratie.