Voetbal is nooit 'alleen maar' een sport

In dit artikel:

Met het WK in de kwartfinalefase laat dit stuk zien hoe voetbal tegelijk verbindt en uitsluit. Onder supporters ontstonden de afgelopen weken opvallende momenten van saamhorigheid, zoals feestende Mexicaanse en Zuid-Koreaanse fans en gezamenlijke Oranjefans en Marokkaanse fans in Nederland. Maar achter die vreugde schuilt volgens de auteur een hardere werkelijkheid: sport wordt steeds vaker gebruikt om te bepalen wie er als “eigen” geldt en wie niet.

Vooral in de Verenigde Staten, waar het toernooi grotendeels wordt gespeeld, kwamen politieke spanningen naar voren. Nog vóór de aftrap waren er zorgen over het strenge immigratiebeleid van de regering-Trump. Die bleken deels terecht: een Somalische scheidsrechter werd geweigerd aan de grens en een Iraakse spits werd urenlang ondervraagd. Ook het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Veiligheid mengde zich opvallend in de WK-sfeer met nationalistische slogans en beelden, waardoor voetbal werd ingezet als middel om macht en patriottisme te versterken.

Daarnaast laat het artikel zien hoe kwetsbaar de scheidslijn tussen sport en politiek is. Na een rode kaart en schorsing voor Folarin Balogun werd die straf uitzonderlijk teruggedraaid nadat Trump FIFA-voorzitter Gianni Infantino had gebeld. Dat onderstreept volgens de auteur hoe invloedrijk politieke macht kan zijn binnen een toernooi dat juist onafhankelijk zou moeten zijn.

Dichter bij huis gebeurt iets vergelijkbaars. Na de winst van Marokko op Nederland werd snel gesproken over een “Marokkanen-probleem”, terwijl relschoppers bij andere voetbalrellen zelden etnisch worden gelabeld. Tegelijk werden Oranje-spelers met een migratieachtergrond na gemiste penalty’s bespot en racistisch aangevallen door eigen fans. De conclusie is scherp: voetbal is nooit alleen sport, maar een podium waarop nationale trots, uitsluiting en politieke belangen voortdurend door elkaar lopen.