Virtueel flirten maakt échte verleiding minder aantrekkelijk en versterkt je relatie
In dit artikel:
Psycholoog Gurit Birnbaum (Reichman University) liet zien dat flirten niet alleen plezierig is, maar ook invloed heeft op zelfbeeld en relaties. In haar experiment gingen mensen in vaste relaties met een VR-bril vijf minuten een luchtig, flirtend gesprek aan met een kunstmatige barman of barvrouw. Direct daarna ontmoetten ze een echte persoon: een aantrekkelijke interviewer of een vermeende hulpvragende vreemdeling (in werkelijkheid een onderzoeker). Wie net in VR had geflirt, vond die echte persoon minder aantrekkelijk, hielp minder vaak en voelde juist meer verlangen naar de eigen partner — flirten in VR werkte als een soort beschermprik tegen verleiding.
Birnbaum concludeert dat speels flirten binnen grenzen de band met je partner kan versterken, maar waarschuwt dat de scheidslijn met ontrouw dun is. Omgevingen waarin veel ontrouw voorkomt vergroten de kans dat iemand zelf de grens overschrijdt (soms genoemd: besmettelijke ontrouw). Persoonlijkheidskenmerken zoals narcisme en onveilige hechting verhogen ook het risico op vreemdgaan, waardoor het moeilijk blijft te voorspellen wanneer flirten problematisch wordt.
Veel mensen vinden flirten lastig: in een Reddit-enquête onder bijna 7.000 mannen stond slechte flirtvaardigheid hoog als reden om single te zijn. Gelukkig valt flirten deels te leren: een korte training van enkele uren verhoogde zowel zelfverzekerd spreken als scores op flirtvaardigheid en extraversie. Lichaamstaal speelt een grote rol: een open, ruimte innemende houding (brede stand, rechtop, hoofd omhoog) wekt kracht en toegankelijkheid, terwijl overdrijving irritatie kan oproepen. Psycholoog T. Joel Wade merkt op dat zo’n houding vaak onbewust ontstaat; je lichaam “neemt ruimte in” zonder dat je erover nadenkt.
Veel flirtgedrag is subtiel en non-verbaal — Maryanne Fisher wijst op self-grooming (haar spelen, kleding rechttrekken) als veelvoorkomend signaal. Er bestaan duidelijke verschillen in stijl: mensen die zichzelf als mannelijk zien flirten vaker direct met woorden en acties, terwijl mensen met een vrouwelijke identiteit vaker stilletjes via lichaamstaal flirten. Dat patroon geldt grotendeels ongeacht seksuele voorkeur; genderrol lijkt meer bepalend voor stijl dan oriëntatie.
Kleine ‘tie signs’ (knipogen, langdurig aankijken, samen eten) tonen een band en worden ook gebruikt om aan te geven dat je bezet bent. Subtiliteit heeft het voordeel dat je kunt terugtrekken als iets ongemakkelijk wordt, maar leidt ook vaak tot misinterpretatie: heteroseksuele mannen overschatten romantische interesse sneller, vrouwen onderschatten die juist. Culturele verschillen (bijv. glimlachen in Canada) en zakelijke inzet van vriendelijke gedrag kunnen verwarring scheppen; sommige werkgevers vragen vrouwelijke medewerkers expliciet veel te glimlachen, wat in sommige gevallen tot ongewenste avances en juridische stappen heeft geleid. Daarmee blijft de vraag actueel: flirt een barman echt met je, of doet die gewoon zijn werk?