Vinny en Stijn verloren allebei een ongeboren kindje: "Je vrouw bevalt van een dood vruchtje en je kan als man niets doen"

In dit artikel:

Ongeveer één op de zes vroegtijdige zwangerschappen eindigt in een miskraam. Dat verlies treft niet alleen vrouwen; ook partners ervaren intens verdriet, machteloosheid en traumatische herinneringen. Twee mannen, Vinny (30) en Stijn (38), delen hun ervaringen met VRT NWS en illustreren hoe het medische proces, de emotionele rolverdeling en het maatschappelijk zwijgen rondom miskramen samenkomen.

Wat gebeurde er
- Vinny en zijn partner Elien kregen vlak voor de eerste controle-echo plots bloedingen. Een eerste spoedcontrole toonde nog een hartslag, maar bij de geplande controle twee dagen later bleek het embryo niet meer levensvatbaar.
- Bij Stijn gebeurde iets gelijkaardigs ongeveer tien jaar geleden: bloedingen, een geruststellend spoedbezoek, en later de koude mededeling van de gynaecoloog dat het hartje gestopt was.

Ervaringen in het ziekenhuis
Beide mannen herinneren zich vooral de kille en afstandelijke manier waarop slecht nieuws soms wordt gebracht. Stijn: "Mijn vrouw was heel hard aan het huilen in de ziekenhuisgang en ik was verdoofd door mijn emoties." De artsen gaven praktische instructies, zoals medicatie om de vrucht af te drijven, maar er leek weinig ruimte voor menselijkheid en uitleg over wat een miskraam lichamelijk inhoudt. Dat gebrek aan aandacht en empathie is voor velen traumatisch.

Fysieke realiteit: een mini-bevalling
De verhalen maken duidelijk dat een miskraam vaak gepaard gaat met een fysieke, bevallingsachtige ervaring: pijnlijke weeën, het loskomen van de moederkoek en het wegvloeien van weefsel. Omdat hierover weinig wordt gesproken, zijn partners vaak onvoorbereid op de intensiteit ervan.

Rolverdeling en coping
Beide mannen namen een beschermende rol aan: emoties opzijschuiven om de partner te ondersteunen, meer uren werken om inkomen veilig te stellen, praktische taken overnemen en als "rots in de branding" fungeren. Tegelijk worstelden ze met machteloosheid — de wens om de pijn van hun partner over te nemen maar dat niet te kunnen. Stijn beschrijft hoe rouw zich kan opstapelen ("stapeltjesverdriet") en hoe rollen binnen een koppel kunnen wisselen na meerdere verliezen.

Rituelen en verwerking
Om het verlies een plek te geven kozen beide koppels voor rituelen: Vinny en Elien begroeven hun kindje en gaven het een naam, Lucas; Stijn en zijn vrouw plantten een appelboom en begroeven een vrucht bij een beschermde plek. Zulke rituelen boden hen een zichtbaar en troostend symbool om naar terug te keren.

Sociale omgeving en taboe
Praten hielp beide mannen enorm, maar ze stuitten vaak op ongemak bij anderen. Miskraam is geen onderwerp dat vanzelf op tafel komt; veel mensen weten niet hoe ze steun moeten tonen en vermijden het gesprek. Zowel Vinny als Stijn benadrukken dat openheid — met de partner, vrienden en familie — essentieel is om het verlies draaglijker te maken.

Cijfers en aandachtspunten
Wereldwijd eindigt naar schatting 15–20% van de erkende zwangerschappen in een vroeg verlies, en waarschijnlijk gebeuren er meer die nooit geregistreerd worden. In België ontbreekt een systeem voor registratie van pril zwangerschapsverlies, waardoor de precieze omvang onduidelijk blijft.

Hulp en advies
Wie behoefte heeft aan steun kan onder meer terecht bij het Expertisecentrum voor zwangerschapsverlies, Zorgnetwerk Sterrenkinderen, Tele-Onthaal (24/7: 106) en Awel (jongeren: 102). De oproep van de mannen is duidelijk: erkent het verdriet, wees menselijk in medische contacten en durf te praten — voor partners, hulpverleners en naasten alike.