Vijf premiers in tien jaar: wie durft het stokje in Groot-Brittannië over te nemen?
In dit artikel:
Na de zware nederlaag van Labour bij de lokale verkiezingen vorige week, moest premier Keir Starmer eigenlijk de regeringsplannen voor de komende periode toelichten tijdens de King's Speech. In plaats daarvan domineerde binnenlands partijleed de dag: interne onvrede over zijn leiderschap blijft onverminderd de agenda bepalen.
Gisteren liep de druk op Starmer op toen meer dan tachtig parlementariërs publiekelijk hun steun introkken en vier ministers opstapten na het verlies. Omdat de partijregels echter vereisen dat een uitdager de steun van 81 collega’s verzamelt om een leiderschapsstrijd te ontketenen, kwam er geen formele uitdaging en bleef Starmer voorlopig in functie. Die uitkomst neemt de politieke schade niet weg: zijn gezag binnen Labour is flink aangetast en achter de schermen wordt druk beraadslaagd over alternatieven.
Drie prominente namen worden genoemd als mogelijke opvolgers. Wes Streeting (43), momenteel minister van Volksgezondheid, laat geen twijfel bestaan over zijn ambities en wordt gezien als sterke communicator die wachttijden in de zorg aanpakte en met stakende artsen onderhandelde. Zijn achtergrond in een sociale huurflat en opleiding aan Cambridge spelen in zijn voordeel, maar zijn relatief rechtse imago kan hem minder geliefd maken bij het partijelectoraat.
Angela Rayner, voormalig vicepremier en ex-minister van Volkshuisvesting, heeft een klassieke opkomst vanuit de arbeidersklasse: vroeg van school, later zorgmedewerker en vakbondsactivist. Haar politieke gewicht is groot, maar haar kandidatuur wordt mogelijk bemoeilijkt door een lopend belastingonderzoek en haar eerder toegegeven fout rond de aankoop van een tweede woning.
Andy Burnham, populaire burgemeester van Manchester en bij kiezers geliefd als de ‘Koning van het Noorden’, heeft expliciete ambities maar staat voor een praktisch obstakel: hij is geen parlementslid en kan daardoor nu niet officieel kandidaat zijn — iets waar zijn aanhangers een oplossing voor hopen te vinden.
Kortom: Starmer blijft formeel aan maar zijn positie is verzwakt; de strijd om wie hem eventueel opvolgt speelt zich zowel openlijk als achter de schermen af.