Vijf jaar na overstromingen wachten inwoners van Trooz nog altijd op bescherming: "Politiek moet wakker worden"

In dit artikel:

Vijf jaar na de rampzalige overstromingen van juli 2021 heerst in Trooz, in de Vesdervallei bij Luik, nog altijd ongerustheid en frustratie. Veel bewoners vinden dat zichtbare bescherming tegen een nieuwe waterbom te lang op zich laat wachten, terwijl de herinnering aan de verwoesting nog vers is. De gemeente behoorde tot de zwaarst getroffen plekken: huizen stonden onder water, straten veranderden in kolkende rivieren en duizenden inwoners liepen grote schade op.

Getuigen zoals Anne-Françoise Dengis, die toen noodplancoördinator was in Soumagne en zelf in Trooz woont, beschrijven hoe hulp en evacuaties op cruciale momenten tekortschoten. Ook Fabienne Frisée en Luigi Nassisi vertellen hoe zij tijdens de overstroming buren, familie en geredden moesten helpen terwijl elektriciteit uitviel en het water razendsnel steeg. Zij prijzen vooral de spontane steun van vrijwilligers uit onder meer Vlaanderen en andere Belgische steden, die mee huizen leegmaakten, kelders droogden en later zelfs mee aan het herstel werkten.

De sociale schade bleef niet beperkt tot de materiële schade: volgens het gemeentebestuur zijn ongeveer 500 van de 8.700 inwoners vertrokken, en ook winkels en cafés verdwenen. Tegelijk groeide onder wie bleef een sterke onderlinge solidariteit. Toch zijn er nu, vijf jaar later, opnieuw zorgen over trauma’s en stille angst, zeker omdat veel bewoners er nauwelijks nog openlijk over praten.

Intussen ligt er wel degelijk een plan op tafel. Wetenschappers en overheden werkten een strategie uit voor het stroomgebied van de Vesder, met onder meer verbreding van de rivierbedding, afbraak van gebouwen in risicogebieden en nieuwe overstromingszones. In Trooz gaat het om vier zones, waaronder de verwoeste wijk La Fenderie. De gemeente kreeg daarvoor 35 miljoen euro van het Waals Gewest, maar de uitvoering verloopt traag omdat eigenaars vrijwillig worden uitgekocht. Voor bewoners zoals Dengis blijft de boodschap duidelijk: zonder echte politieke daadkracht dreigt de volgende ramp opnieuw te groot te worden.