Als kind hielp ze haar dronken moeder de trap op, nu is Nicolette bokskampioen

In dit artikel:

Nicolette groeide op in een huis met alcoholmisbruik en geweld. Als klein meisje moest ze ’s nachts haar dronken moeder omhoog slepen omdat die door de gevolgen van polio niet zelfstandig kon klimmen; haar vader trok zich vaak terug in de schuur en gebruikte geweld als hij wakker werd. Die onveilige jeugd leidde tot gevoelens van onveiligheid en hopeloosheid die ze in dagboekjes vastlegde.

Op haar twaalfde probeerde ze voor het eerst wiet; wat begon als ontsnapping uit emoties groeide uit tot een jarenlange verslaving. Ze blowde uiteindelijk dagelijks meerdere gram en gebruikte later ook lachgas. Opvallend was dat ze ondanks de verslaving buitenhuis goed leek te functioneren: ze haalde in 2015 haar vmbo-t, werkte bij McDonald’s, deed een mbo-opleiding marketing en communicatie en speelde op hoog niveau als keeper bij Cartouche in Voorburg.

In november 2016 werden haar ouders vanwege aanhoudende overlast uit hun huis gezet. Nicolette, net 18, weigerde in het daklozentraject mee te gaan en werd tijdelijk opgevangen door de moeder van een ploeggenootje, die zij als haar “bonusmoeder” beschouwt. Door onderwijs over verslaving tijdens haar studie werd ze geconfronteerd met haar eigen middelengebruik; ze checkte zichzelf in een ontwenningskliniek in Valkenburg en kwam er na twaalf dagen van een groot deel van de verslaving af.

Eind 2023 sloeg het leven opnieuw om toen haar jonge bullyhond Bebe door de politie in beslag werd genomen nadat een moeder met kind gekrast zou zijn. Bebe wordt nog steeds op een onbekende locatie vastgehouden en er lopen rechtszaken. De gebeurtenis leidde bij Nicolette tot een acute stressstoornis en een korte detentie; ze raakte bijna opnieuw verslaafd, maar besloot dat ze niet het pad van haar ouders wilde volgen. Die breuk met middelengebruik was een keerpunt.

Ze richtte sindsdien haar leven volledig op een gezonde levensstijl en sport. Na het stoppen met hockey in 2019 ontdekte ze boksen en bleek een natuurtalent. Sinds ze zich in 2024 volledig op boksen concentreerde, vocht ze haar eerste wedstrijd in februari en werd sindsdien tweemaal Nederlands kampioen in de B-klasse. In november stijgt ze naar de A-klasse (onder 70 kg), met als ambitie de Olympische Spelen van 2032 in Brisbane. Haar motivatie is zowel het nastreven van sportieve topvorming als het afrekenen met haar verleden.

Tegelijk bouwt ze een stabieler dagelijks leven op: ze woont zelfstandig in Den Haag, rijdt vaak naar boks- en krachttrainingen in Rotterdam (onder meer bij boksschool Van ’t Hof), geeft weerbaarheidslessen op scholen, heeft een diploma als masseur en behaalde in juni 2024 een mbo4-diploma social work. Ze werkt nu als freelancer in de jeugdzorg en begeleidt jongeren die met justitie in aanraking komen; haar achtergrond helpt haar geloofwaardig en betrokken te zijn en jongeren veerkracht aan te leren.

Privé zorgt ze voor haar oude hond Lola, die al sinds 2013 bij haar is en veel van haar levensgeschiedenis heeft meegemaakt. Haar ouders zijn inmiddels beiden overleden (moeder 2019, vader april vorig jaar); ze heeft in de eindfase van hun levens voor hen gezorgd maar weinig verzoening ervaren. Ze heeft nog contact met haar tweelingbroer en hoopt op een toekomst met een partner om een stabiel thuis mee te bouwen.

Nicolette blijft strijd voeren om Bebe terug te krijgen en zet alles op alles om haar sportieve doelen te bereiken. Haar verhaal is er een van misbruik, verslaving en verlies, maar ook van herstel, ambitie en het omzetten van pijn in motivatie om jongeren te helpen en zelf op hoog niveau te presteren.