Victor Vlam is de moderne Jan Klaassen

In dit artikel:

Op televisie verschijnt opiniemaker Victor Vlam volgens de auteur als een geregisseerde show: zijn zware stem en theatrale optreden wekken de indruk van een poppenkast waarin reacties doelbewust worden uitgelokt. Zijn stijl is voorspelbaar contrair: hij roept dat er te weinig experts in talkshows zitten, dat er te veel theaters zijn of dat deelnemers aan de Rode Lijn-demonstratie narcistisch zijn — telkens in dezelfde zelfvoldane toon.

Vlam profileert zich als tegenstem, maar zijn retoriek sluit nauw aan bij pro‑Trump-en pro‑Fox News-lijnen. Op het programma Nieuws van de Dag confronteert hij Volt‑leider Laurens Dassen met de vraag om één goede daad van Donald Trump in het afgelopen decennium te noemen. Wanneer Dassen geen antwoord heeft, gebruikt Vlam dat als bewijs voor een vermeende ongegronde haat tegen Trump — een verwijzing naar het begrip “Trump derangement syndrome” — en waarschuwt hij dat de wereldspanning het erkennen van positieve kanten van Trump in de weg zou staan. Tegelijk erkent Vlam dat Trump fouten maakt, maar hij schuift die vooral door naar vermeende excessen aan links: de tegenstanders zouden het zicht op Trumps goede daden blokkeren.

De schrijver ziet in Vlam geen spontane opinieleider maar een berekende provocateur: alles lijkt voorbereid en bedoeld om discussie en verontwaardiging uit te lokken, niet om oprechte dialoog te voeren. Daarmee doet Vlam volgens de columnist precies wat zijn kritiek op vermeende politiek correcte tegenstanders probeert te bestrijden — hij bevestigt een politiek narratief in plaats van het ter discussie te stellen. De slotbeeldspraak suggereert dat achter het kunstje wellicht iemand anders de regie voert; de persona van Vlam blijft meer show dan authentieke stem.