Vervoering was leidend voor regisseur Ramón Gieling (1954-2026), zoals in zijn film over de verering van Cruijff in Barcelona

In dit artikel:

De Nederlandse filmmaker Ramón Gieling is afgelopen zondag op 72‑jarige leeftijd overleden. Donderdag wordt hij in besloten kring gecremeerd. Nog deze week is er echter al een kleine voortijdige hergeboorte van zijn werk: op het Amsterdam Spanish Film Festival is een voorpremière van zijn laatste film The Songs gepland. Die film, losjes geïnspireerd op het Hooglied, toont een ouder wordende regisseur die samen met een vroegere assistent terugkijkt op een verijdelde poging om het Bijbelse liefdeslied te verfilmen.

Gieling wist dat The Songs zijn eindwerk zou worden; in juli vorig jaar kreeg hij te horen dat hij ernstig ziek was en nog hooguit een jaar te leven had. Dat hij tot het laatst bleef werken, onderstreept zijn onafgebroken drang om films te maken. Sinds zijn afstuderen aan de Arnhemse kunstacademie in 1976 maakte hij meer dan veertig korte en lange films, naast schilderijen, fotografie en literaire publicaties.

Zijn werk balanceerde vaak tussen fictie en documentaire, met een terugkerende fascinatie voor wat mensen in vervoering brengt. Drie van zijn bekendste titels—Johan Cruijff – En un momento dado (2004), Over Canto (2011) en Erbarme dich (2015)—gaan minder over hun concrete onderwerp dan over de emotionele kracht die muziek, sport of idolen op mensen uitoefenen. En un momento dado verbindt bovendien Gielings twee grote invloeden: Nederland en Spanje. Al als kind woonde hij enkele jaren in Spanje, een blijvende bron van inspiratie die zelfs terugkeert in recent werk als When Chueca Dies.

Gieling deinsde niet terug voor vormexperimenten en uitgesproken emotie; recensenten reageerden daar soms fel op. Zelf noemde hij zich een ‘knutselaar’—liever het Franse ‘bricoleur’—en zei: “Ik klooi en knoei graag.” Die onbevreesde zoektocht naar nieuwe vormen bleef zijn films kenmerken tot het einde.