Verslaggever Wilco Dekker (1964-2026) deed niets liever dan ongelijkheid aan de kaak stellen

In dit artikel:

Wilco Dekker, jarenlang economieverslaggever van de Volkskrant, is vrijdag 21 augustus op 62-jarige leeftijd overleden aan longkanker. Vier maanden eerder had hij te horen gekregen dat hij terminaal ziek was. Hij zag af van behandelingen die zijn leven mogelijk slechts zouden verlengen en wilde de resterende tijd zo veel mogelijk op zijn eigen manier doorbrengen. Dekker laat zijn echtgenote Marjolijn de Cocq en hun kinderen Gill (22) en Jonathan (19) achter.

Dekker werd vooral bekend als de initiatiefnemer en samensteller van de Volkskrant Top 200. Vijftien jaar lang bracht hij samen met collega Ben van Raaij de invloedrijkste Nederlandse bestuurders in kaart. Daarbij keken ze niet alleen naar officiële functies, maar ook naar informele contacten en invloed achter de schermen. Hun onderzoek voerde hen onder meer langs Haagse sociëteiten, zakelijke evenementen en culturele ontmoetingsplaatsen. De bestuurders die in de lijst wilden verschijnen, bleken volgens de krant niet ongevoelig voor de bijbehorende status.

Daarnaast stelde Dekker jarenlang het overzicht samen van de beloningen van bestuurders in het bedrijfsleven. Topmanagers maakten geregeld bezwaar tegen de gepubliceerde bedragen, bijvoorbeeld omdat aandelenopties nog niet waren verzilverd of bonussen nog niet waren uitgekeerd. Dekker bleef de inkomensverschillen en excessieve beloningen kritisch volgen. Volgens zijn vrouw was het bestrijden van ongelijkheid een belangrijke drijfveer. Een deel van zijn eigen vermogen liet hij na zijn dood aan goede doelen ten goede komen.

Zijn journalistieke loopbaan begon na zijn opleiding aan de Academie voor Journalistiek in Kampen. In 1984 ging hij werken bij het Nieuwsblad van het Noorden, waar hij verslag deed vanuit Groningen en de provincie. Daarna stapte hij over naar de Gemeenschappelijke Persdienst in Den Haag. Daar werkte hij eerst op de economieredactie, onder meer rond het faillissement van vliegtuigfabrikant Fokker, en later op de politieke redactie. In 1998 trad hij toe tot de Volkskrant, waar hij vrijwel zijn verdere loopbaan op de economieredactie doorbracht.

Dekker stond bekend om artikelen die sterk op feiten waren gebaseerd en tegelijk een prikkelende kop meekregen. Hij ambieerde geen leidinggevende functie en bleef liever verslaggever. Collega’s typeren hem als loyaal, hulpvaardig en onvermoeibaar. Hij begeleidde jonge journalisten, nam coördinerende taken op zich en verving de chef wanneer dat nodig was. Zijn collega Ben van Raaij roemt zijn grote geheugen en gevoel voor een sterke openingszin. Ondanks zijn prominente producties bleef Dekker zichzelf vooral zien als een journalist die verslag deed van de werkelijkheid.