Verloskundige naar rechter over snelheidsboete op weg naar bevalling: 'Je kunt niet met klotsende oksels 30 kilometer per uur gaan rijden'

In dit artikel:

Verloskundige Karolien van Beek daagt maandag een snelheidsboete aan die haar tweeënhalf jaar geleden werd opgelegd, omdat ze naar eigen zeggen iets te hard reed toen ze bij een acute bevalling moest zijn. Haar casus is exemplarisch voor een groter probleem: veel verloskundigen krijgen boetes als ze in hun eigen auto naar noodsituaties rijden, vooral sinds stedelijke maximumsnelheden zijn verlaagd.

Van Beek vertelt over een melding om drie uur ’s nachts: een vrouw met eerdere hevige bloedingen kreeg plots persdrang en de partner was in paniek. Zulke situaties vereisen dat de verloskundige snel ter plaatse is om zowel de baby op te vangen als om ernstig bloedverlies met medicatie te beperken. Hoewel ze benadrukt niet roekeloos te rijden, geeft ze aan in uitzonderlijke gevallen iets boven de limiet uit te kunnen komen — zij heeft geen voorrangsvoertuig.

De boete waar het om gaat was voor 9 km/u te hard rijden op de Oostenburgergracht, een plek waar de snelheid was teruggebracht van 50 naar 30 km/u. Van Beek betaalde de boete van 124 euro maar stapte terug naar de rechter om aandacht te vragen voor het principe: verloskundigen hebben soms spoedeisende verplaatsingen waarvoor coulance of een formele ontheffing zou moeten bestaan.

Ze pleit ervoor dat auto’s van verloskundigen met een hulpverleningsvergunning in gemeentelijke systemen zichtbaar worden en dat er bij spoedsituaties niet automatisch boetes volgen. Concrete voorstellen die ze noemt: een zwaailicht, toestemming om op trambanen te rijden (eventueel na training), of andere uitzonderingen vergelijkbaar met de tijdelijke regeling die verloskundigen kregen tijdens de afsluiting van de Coentunnel. Van Beek wijst erop dat verloskundigen al vaak parkeertechnische ontheffingen op kenteken hebben en vindt het oneerlijk dat bijvoorbeeld taxi’s in de stad soms meer bewegingsvrijheid hebben dan zij.

Maandag komt ze met een afvaardiging van Amsterdamse collega’s naar de rechtbank; ze wil met borden zoals ‘Ik rijd te hard voor een goede start’ aandacht vragen voor de kwestie. Haar inzet is niet zozeer persoonlijk gewin — ze vindt langzamer rijden in het algemeen goed — maar het creëren van juridische duidelijkheid en minder stress en kosten voor hulpverleners die in levensbepalende situaties opereren.

(Auteur van het origineel: Marc Kruyswijk, verslaggever over wonen en verkeer in Amsterdam.)