Verliefd worden is makkelijk. Maar 60 jaar bij elkaar blijven, hoe doe je dát?
In dit artikel:
Documentairemaker Geertjan Lassche volgt in NPO Doc: Eeuwige Liefde drie echtparen die op het punt staan hun zestigjarig huwelijksjubileum te vieren. De film, die op Valentijnsdag bij omroep Max wordt uitgezonden, zoekt uit wat zo'n langdurige verbintenis in stand houdt: plicht, lot, gewoonte — of toch liefde?
De drie koppels zijn verschillend qua achtergrond en leefwereld. Gerard en Johan, een katholisch homostel uit Amsterdam, ontmoetten elkaar begin jaren zestig in een gaybar in de Reguliersdwarsstraat en runden later samen een café-bistro, eerst in Nederland en later in Spanje. “Ik hou gewoon van hem,” zegt Gerard over Johan — een eenvoudige uitspraak die de toon van hun relatie vangt: trouw, wederzijds gunnen en relativering van verleiding. Ze bereiden een reis naar Rome voor en reflecteren op het feit dat trouwen voor hen decennia lang niet mogelijk was.
Jo en Jan zijn een plattelandskoppel uit Twente. Jan ruilde zijn timmerwerk in zodat Jo op de boerderij kon blijven, een bedrijf dat al eeuwen in de familie is en inmiddels door hun zoon wordt voortgezet. Ze tonen een praktische vorm van langdurige verbondenheid: actief blijven, elkaar niet op de lip zitten en verstand boven gevoel plaatsen wanneer nodig. Fysieke aftakeling laat zich zien — Jo loopt met een rollator, Jan blijft onverminderd werken met zijn hark — maar hun alledaagse routines geven stabiliteit.
Het derde paar, Fenny en Mezach uit Bovensmilde, vertelt een multicultureel verhaal. Fenny trouwde met Mezach tegen de wil van haar ouders; zij woonden aanvankelijk in een barak in Kamp Westerbork, toen woonoord voor Molukse gezinnen. Hun huwelijk leidde tot vijf dochters. Mezach kampt nu met dementie; Fenny, zelf hartpatiënt, draagt de zorg. Waar praten over trauma’s uit het verleden schaars bleef, vult muziek nu veel van Mezachs dagen.
Lassche, bekend van onder meer Louis en Ik was een kind, wilde met deze film een ode aan duurzame relaties maken en vroeg zich af of trouw iets oplevert of een last kan zijn. Hij koos bewust voor een diverse samenstelling van paren en filmde hen geruime tijd voorafgaand aan het diamanten jubileum. Filosofische reflectie — onder andere via filosoof Jan Drost — plaatst liefde ook als een vorm van verantwoordelijkheid: blijven zorgen voor de ander is een vaardigheid, geen alleen intuïtieve staat.
Praktische thema’s krijgen veel aandacht: fysieke gebreken, euthanasieverklaringen en de dreiging van verpleeghuiszorg maken deel uit van het beeld. Lassche noemt de film soms een “beangstigende spiegel”: het toont niet alleen romantiek maar ook het onvermijdelijke voorland van ouder worden. Eeuwige Liefde laat zien dat de paren elk hun eigen recept hebben — geen gekke dingen doen, elkaar iets gunnen, zorgen — en sluit af met eenvoudige, ontroerende feesttaferelen en intieme rustmomenten. Alleen de voornamen van de echtparen worden in de film gebruikt.