Verhoeven maakte kickboksen salonfähig: van leeg Schiphol tot miljoenen kijkers
In dit artikel:
Rico Verhoeven’s vertrek bij Glory markeert niet het einde van zijn carrière, maar wel het einde van een tijdperk: de organisatie verliest haar langstzittende zwaargewichtkampioen en belangrijkste publiekstrekker. De Brabander maakte kickboksen in Nederland het afgelopen decennium maatschappelijk acceptabel en hielp Glory uitgroeien tot een herkenbaar merk.
Zijn doorbraak kwam in 2014, toen hij in Los Angeles de Roemeen Daniel Ghita versloeg en wereldkampioen werd. Thuis op Schiphol bleek die triomf aanvankelijk nauwelijks opgemerkt — een wake-upcall voor Verhoeven dat succes in de ring alleen niet genoeg was. Hij begon zich buiten het gevechtscircuit te profileren: tv-optredens, jeugdclinics en een imago als keurige ambassadeur van de sport. Die aanpak droeg bij aan een herwaardering van kickboksen in Nederland, dat eind jaren 2000 en begin jaren 2010 een slecht imago had en jarenlang praktisch buiten de officiële sportwereld stond.
In december 2015 kreeg die omslag concreet vorm toen het eerste Nederlandse Glory-evenement in de RAI Amsterdam plaatsvond. Verhoeven verdedigde zijn titel succesvol door Benjamin Adegbuyi knock-out te slaan. Het gala overtuigde ook lokale politiek en publiek dat kickboksen geen onderwereldfenomeen hoefde te zijn; voor velen, inclusief toenmalig burgemeester Eberhard van der Laan, was het een keerpunt.
Het publieke profiel van Verhoeven nam verder toe met zijn confrontaties met Badr Hari. Hun eerste ontmoeting trok naar schatting 700.000 tv-kijkers en werd verpakt als clash tussen de ‘goede’ Verhoeven en de controversiële Hari; de rematch trok later een record van ongeveer 3,5 miljoen kijkers. Dergelijke wedstrijden brachten kickboksen breed onder de aandacht en versterkten Verhoevens status als nationale sportheld.
Sportief onderscheidde Verhoeven zich door fysieke superioriteit, een consistente, risicomijdende strijdwijze en enorme uithoudingsvermogen. Die aanpak leverde hem meer dan elf jaar aan de top op, maar riep ook kritiek op: veel van zijn partijen verlopen op punten en missen spektakel. Slechts enkele tegenstanders -- zoals Levi Rigters en Jamal Ben Saddik -- brachten hem daadwerkelijk in moeilijkheden, maar Verhoeven toonde steeds doorzettingsvermogen en won vaak toch.
Nu hij Glory verlaat uit eigen beweging, is zijn nalatenschap dubbel: de sport heeft dankzij hem een veel grotere mainstream-aanhang gekregen en organisatorisch vertrouwen verdiend, maar zijn gevechtsstijl bleef onderwerp van discussie onder fans die meer spektakel wilden. Voor Glory betekent zijn vertrek het verlies van een icoon; voor het Nederlandse kickboksen blijft de erfenis tastbaar in een grotere publieke acceptatie en commercieel draagvlak.