Veilingmeester Bert Visscher neemt hilarisch afscheid van De Molenberg in Delfzijl. Deze attributen uit het theater gingen onder de hamer

zondag, 3 mei 2026 (13:13) - Dagblad van het Noorden

In dit artikel:

Theater De Molenberg in Delfzijl werd zaterdagavond voor de allerlaatste keer gebruikt: na vijftig jaar gaat het oude gebouw tegen de vlakte om plaats te maken voor het nieuwe Huis van Cultuur en Bestuur. Medewerkers stonden bij de foyer al in overalls en bouwhelmpjes alsof ze al naar de bouwplaats waren verhuisd; bezoekers kwamen vroeg en maakten samen een laatste foto buiten voordat de avond begon.

De avond combineerde muziek, herinneringen en een ludieke veiling. De Eemsmond Bigband opende, directeur Daniël Wever blikte terug en vooruit, en veilingmeesters Bert Visscher (die die avond voor de 69ste keer op dit podium stond) en Marieke Klooster namen de zaal mee in een bonte, slapstickachtige verkoop van herinneringsstukken. Op de kavels: vijf oude theaterstoelen, een reusachtige soeppan, lampen, een klok en zelfs een glimmende wc-bril — allemaal afkomstig uit het theater. Visscher maakte er een show van; het publiek lachte en deed mee.

Lokaal publiek kocht de meeste spullen. Harma Knapper uit Woldendorp nam meerdere setjes theaterstoelen mee — één voor haar zoon die net een huis in Delfzijl heeft, en één als cadeau voor een achternicht die kookworkshops geeft. Nick Boersma uit Delfzijl bood mee op verschillende voorwerpen en won onder meer de klok en de soeppan voor ongeveer 70 euro. De fel gepoetste wc-bril wisselde voor 80 euro van eigenaar. De veiling verliep vlot en speels; veilingmeesters verloren af en toe zelfs de tel van de opbrengst. Het verzamelde bedrag — enkele honderden euro’s — gaat naar het tijdelijke onderkomen van De Molenberg.

Tussen anekdotes en biedingen voelden bezoekers elkaar op bekende plekken aan: ze wezen naar stoelen waar ze ooit zaten en praatten over optredens van vroeger. De avond sluitte af met nogmaals muziek van de band en het definitieve neerdalen van de gordijnen; symbolisch het laatste doek voor het oude theater, dat in de herinnering van de stad en haar bezoekers voortleeft.