Veel Nieuw-Zeelanders vertrekken naar Australië: 'Er gebeurt gewoon niet zo veel, er is weinig hoop'
In dit artikel:
Jacinda Ardern is recentelijk gespot met partner Clarke Gayford op huizenjacht in de noordelijke buitenwijken van Sydney. Een woordvoerder bevestigde dat de voormalige Nieuw-Zeelandse premier, na een fellowship aan Harvard over empathisch leiderschap en een paar jaar in de VS, zich „voorlopig” in het noorden van Australië wil vestigen omdat ze daar werk heeft en daardoor vaker in Nieuw-Zeeland kan zijn. Haar verhuizing werd in beide landen breed opgepikt en gezien als symbolisch: een prominente ex-leider kiest ervoor niet permanent in het land te wonen waar ze regeringsleider was.
De verhuizing valt samen met een sterke toename van emigratie uit Nieuw-Zeeland. In het jaar tot juni 2025 verlieten bijna 68.000 Kiwi’s het land (ongeveer 185 per dag); de nettomigratie daalde dat jaar naar slechts 14.200, tegen 23.800 het jaar daarvoor. Australië is veruit de populairste bestemming: zo’n 48.000 mensen (61% van de vertrekende Nieuw-Zeelanders) trokken vorig jaar over de Tasmanzee. Sinds 1973 maakt de Trans-Tasmaanse Reisovereenkomst het voor Australiërs en Nieuw-Zeelanders mogelijk om zonder visum in elkaars land te wonen en werken, wat de stroom richting Australië vergemakkelijkt.
Economische factoren liggen aan de basis van de uittocht. Econoom Robert MacCulloch wijst op een groeiende inkomenskloof: lonen in Australië liggen volgens schattingen zo’n 30–40% hoger, en voor hoogopgeleiden soms tot 50% meer. Dat maakt de stap aantrekkelijk voor jonge afgestudeerden en voor werknemers in sectoren als technologie, financiën, politie, gezondheidszorg en bouw. Verhalen van emigranten illustreren dit praktisch: Ellie Saxby (29) vond snel werk en woonruimte in Melbourne en noemde de keuze een „no-brainer”; Sean Goulding (35) schoolde zich om tot timmerman in Sydney en verdient nu anderhalf tot twee keer zoveel als in Nieuw-Zeeland.
De uittocht heeft gevolgen voor Nieuw-Zeeland. Met een bevolking van ongeveer 5,3 miljoen is het verlies van veel jong en hoogopgeleid talent als een braindrain voelbaar. MacCulloch waarschuwt dat het vertrek van slimme mensen ook de kwaliteit van bestuur en bedrijfsleven aantast; hij beweert dat dit leidt tot minder doortastende besluitvorming. De economie worstelt deels nog met nasleep van de coronaperiode: strikte grenssluitingen werden door een parlementaire commissie als effectief beoordeeld, maar de onderzoekers concluderen dat die aanpak een hoge prijs had en bijdroeg aan een trage economische herstelfase. De huizenmarkt sloeg om — na sterke prijsstijgingen tot eind 2021 vielen huizenprijzen vorig jaar met zo’n 20–30% — wat samen met stijgende werkloosheid en stagnerende lonen extra druk zet op jonge mensen om te vertrekken.
Samengevat: Ardern’s gekozen verblijf in Sydney is meer dan een persoonlijke stap; het is een voorteken van bredere migratiepatronen waarin economische kansen in Australië veel Kiwi’s aantrekken, terwijl Nieuw-Zeeland worstelt met de gevolgen van talentverlies en een moeizaam economisch herstel.