Veel bushaltes niet toegankelijk voor mensen met een beperking

In dit artikel:

Meer dan de helft van de bushaltes in Nederland blijkt recentelijk niet of slecht toegankelijk voor mensen met een beperking. Analyse van OV-gegevens door RTV Oost en andere regionale omroepen, gebaseerd op cijfers van ov-samenwerkingsverband DOVA, laat zien dat vooral reizigers met een visuele beperking veel hinder ondervinden: zes van de tien haltes missen voldoende hulpmiddelen voor blinden en slechtzienden. Voor mensen met een motorische beperking (bijvoorbeeld rolstoelgebruikers) geldt dat iets minder dan de helft van de haltes onvoldoende is ingericht.

Gebruikers zoals Jurre Siebert uit Arnhem, die slechtziend is en moeilijk loopt, ervaren dagelijks problemen: haltes zijn vaak slecht zichtbaar, er ontbreekt regelmatig een bushokje en geleidelijnen sluiten soms niet aan op de omgeving, waardoor een zogenaamd toegankelijk eiland weinig nut heeft. Ook de inzet van buschauffeurs bepaalt of een rit van deur tot deur soepel verloopt; chauffeurs moeten reizigers kunnen zien en bereid zijn te helpen.

De meeste haltes zijn gemeentelijk eigendom en de toegankelijkheid verschilt sterk tussen plattelands- en stedelijke gebieden. In landelijke gemeenten komen veel minimale halteplaatsen voor; Lopik noemt 95 procent van zijn haltes ontoegankelijk en geeft aan dat vanwege lage gebruikersaantallen geen aanpassingen gepland zijn. Dat argument stuit op kritiek van belangenvertegenwoordigers zoals Pieter Waalboer van de Oogvereniging: Nederland heeft het VN-verdrag Handicap ondertekend, dat universele toegang tot vervoer voorschrijft. Grotere steden scoren beter: Hengelo en Amersfoort hebben meer dan 90 procent toegankelijke haltes voor zowel motorische als visuele beperkingen.

Ondanks de tekortkomingen benadrukt Siebert dat het openbaar vervoer zijn mobiliteit enorm heeft vergroot: "Ik voel vrijheid." De bevindingen roepen vragen op over investeringen, verantwoordelijkheid van gemeenten en naleving van toegankelijkheidsplichten.