Vechten of vluchten? 'Resident evil requiem' is de perfecte mix tussen horror en actie

In dit artikel:

Capcom viert dit jaar dertig jaar Resident Evil met het negende deel: Resident Evil Requiem. De game probeert een langlopende discussie binnen de community te beslechten door zowel klassieke survivalhorror als bombastische actiescènes te combineren — een duidelijk eerbetoon aan de volledige franchise.

Spelers kunnen kiezen uit twee hoofdpersonages met tegenstrijdige speelstijlen. Grace Ashcroft, een FBI-analist die terugkeert naar het hotel waar haar moeder acht jaar eerder stierf, vertegenwoordigt de pure horrorzijde: sluipen, schaarse wapens en constante spanning, vooral wanneer je in first-person speelt en haar onrustige ademhaling de benauwende sfeer versterkt. Leon Kennedy keert terug als de actieheld: hij sleept een arsenaal mee en levert over-the-top setpieces af — van gemuteerde wolven vanaf een motor tot vuurgevechten in een brandend tankstation — waardoor hij bijna onkwetsbaar aanvoelt wanneer munitie voorhanden is.

Het verhaal brengt spelers onder meer terug naar Raccoon City en andere klassieke locaties zoals kapellen, weeshuizen en lijkverwerking, en verweeft dertig jaar aan verhaallijnen en referenties. Tot halverwege blijft het vrij toegankelijk voor nieuwkomers, maar in het slotdeel stapelen de verwijzingen zich op, wat het volgen voor onbevlogen spelers bemoeilijkt. Gameplay-wisselingen worden bewust ingezet: angst en jump scares tegenover pure actspektakel, met als gevolg dat het spel zowel nieuwe spelers kan aantrekken als oude fans tevreden stemmen.

Kortom: Resident Evil Requiem is een jubileumuitgave die veilig maar effectief speelt — een samensmelting van de twee speelstijlen die de reeks hebben gevormd. Voor wie puur de griezelige sfeer wil proeven is Grace (in first-person) de aanrader; wie op zoek is naar vuurwerk kiest Leon. Voor longtime fans is het vooral een liefdevolle viering van dertig jaar Resident Evil.