Van YouTube-hit naar Hollywoodfilm: wat maakt het uitdijende griezeldoolhof van 'Backrooms' zo mateloos populair?

In dit artikel:

Kane Parsons, een Britse filmmaker van slechts 20 jaar, brak door met korte, nagelbijtend spannende filmpjes van raadselachtige, leeg ogende ruimtes die online miljoenen kijkers trokken. Die compacte, sfeergerichte clips — onderdeel van het bredere internetfenomeen rond zogeheten "backrooms" of liminale ruimtes — zetten hem nu in een andere schijnwerper: zijn eerste lange speelfilm, Backrooms.

In die langspeelversie blijft Parsons trouw aan zijn bijna claustrofobische esthetiek: weinig personages, veel verlaten interieurs en een sluimerende, onbestemde dreiging. Volgens hem zegt de film vooral iets over de “collectieve onrust” waar we mee worstelen; de leegte en desoriëntatie in zijn beelden fungeren als metafoor voor bredere angsten in onze tijd.

Parsons’ stap van virale korte content naar een volwaardige bioscoopfilm illustreert hoe internet-horror en esthetiek van liminaliteit nu de traditionele filmwereld binnendringen. Zijn succes laat zien dat jonge makers met minimale middelen en een sterk concept grote publieksimpact kunnen hebben en actuele gevoelens van onzekerheid op een herkenbare, visuele manier kunnen verkennen.