Van tegenwerking door platenlabel tot Grammy-winnares: het verhaal achter doorbraak van Raye
In dit artikel:
De Britse singer-songwriter Raye (Rachel Agatha Keen, 28) staat vanavond in een uitverkochte AFAS Dome en is de afgelopen maanden onmiskenbaar aanwezig in de hitlijsten, onder meer met het speelse “Where is my husband!”. Haar succes kwam niet vanzelf: jarenlang werd ze artistiek gesmoord door haar ex-platenlabel, waarna ze sinds haar ontslag in 2021 de touwtjes zelf in handen nam en haar carrière naar eigen inzicht uitbouwde.
Raye groeide op in Croydon in een muzikaal gezin: grootvader liedjesschrijver, vader dirigent en moeder zangeres. Twee van haar jongere zussen en haar ouders reizen nu mee op tour en treden als voorprogramma en management op — muziek is in hun geval een familiebedrijf. Raye begon serieus met muziek op haar veertiende aan de BRIT School, brak vroeg het onderwijs af en plaatste in 2014 haar eerste EP op SoundCloud. Op haar zeventiende tekende ze bij Polydor, maar het label kreeg haar carrière niet goed op gang; platen bleven uit terwijl haar songs door anderen werden gebruikt en zij vooral schreef voor namen als Jax Jones, Charli XCX, Major Lazer, en voor platen van Beyoncé en Rihanna.
De breuk met Polydor in 2021 was keerpunt. Als onafhankelijke artiest bracht Raye in 2023 haar langverwachte debuut My 21st Century Blues uit, waarin ze persoonlijke thema’s aansnijdt zoals lichaamservaring en seksueel overschrijdend gedrag. Haar openheid leverde haar snel erkenning op: in 2024 won ze zes BRIT Awards — een recordaantal voor één avond — en recent bereikte ze een primeur bij de Grammy’s door zowel Best New Artist als Songwriter of the Year in de wacht te slepen. Voor haar autobiografische en maatschappelijk beladen nummer “Ice cream man.” kreeg ze gisteren in Los Angeles de Harry Belafonte Award voor songs die sociale verandering teweegbrengen.
Artistiek combineert Raye grootse, bigbandachtige soul en jazzinvloeden — ze noemt Nina Simone als idool — met r&b en hiphop, en ze vermijdt muzikale hokjes. Op het podium oogt ze glamoureus met galajurken en klassieke kapsels; live geeft ze ook onverwachte bewerkingen van samenwerkingen (zoals “Prada”) en presenteert ze onuitgebrachte nummers: in Amsterdam zong ze eerder deze week acht nieuwe songs en haar tour heet niet voor niets This Tour May Contain New Music. Haar tweede album, This Music May Contain Hope, verschijnt op 27 maart, na een reeks tegenslagen waaronder de diefstal van notitieboekjes met vroege nummers uit haar gestolen auto in 2024.
Raye wordt vaak vergeleken met Amy Winehouse — vanwege stem, jazz- en soulwortels en een ruwe persoonlijke eerlijkheid — maar onderscheidt zich door haar generatie en haar rol als songwriter-activist. Ze erkent worstelingen met middelengebruik in het verleden en gebruikt haar muziek om traumatische ervaringen en maatschappelijke misstanden aan de kaak te stellen. De combinatie van artistieke durf, persoonlijke kwetsbaarheid en zakelijk zelfbeschikkingsrecht verklaart grotendeels waarom ze nu, na jaren van blokkades, zo sterk terug is.