Van selfmade succes tot sprintproject: EK toont twee gezichten van Belgische atletiek "en dat stemt tot nadenken"

In dit artikel:

België sloot het Europees kampioenschap atletiek in Birmingham af met vier medailles: zilver voor Saliyya Guisse in het hink-stap-springen en brons voor Delphine Nkansa op de 100 meter, Jana Van Lent op de 10.000 meter en de Belgian Falcons op de 4x100 meter. Volgens Sporza-reporter Bert Sterckx is dat een verdienstelijke balans, zeker omdat verschillende Belgische toppers ontbraken. Onder anderen Nafissatou Thiam, Alexander Doom en Michael Obasuyi waren er niet bij, terwijl Camille Laus en Noor Vidts met blessures of een recente terugkeer kampten. Ook Naomi Van den Broeck zou volgens Sterckx in topvorm een medaillekandidate zijn geweest. Alleen het uitblijven van een medaille voor de Belgian Tornados op de slotavond was een tegenvaller.

De eerste Belgische successen waren bovendien grotendeels onverwacht. Nkansa beschikte eerder al over talent, maar kende de voorbije jaren een mindere periode. Guisse groeide uit tot de revelatie van het toernooi: de dertigjarige verbeterde haar persoonlijk record met ongeveer een halve meter en veroverde zilver, mede dankzij de versoepeling van de selectiecriteria. Van Lent bevestigde dan weer een ontwikkeling die al langer zichtbaar was. Zij had eerder het 26 jaar oude Belgische record op de 10.000 meter verbroken en werd beloond met een medaille die volgens Sterckx veel mensen haar gunden.

De drie individuele medailles hebben volgens de reporter gemeen dat ze buiten de klassieke federale structuren tot stand kwamen. Guisse wordt begeleid door haar ouders en haar vriend, Nkansa traint met haar vriend en Van Lent wordt door haar vader gecoacht. Dat voedt de discussie over de centralisering van talentontwikkeling, vooral binnen de Vlaamse atletiek. Het centrale model kan op lange termijn resultaten opleveren, maar de prestaties in Birmingham tonen volgens Sterckx dat sommige atleten juist beter functioneren in een vertrouwde omgeving. De bronzen medaille van de Belgian Falcons bewijst tegelijk dat gerichte projectwerking wél kan renderen. Het sprintproject van Atletiek Vlaanderen bestaat nog maar enkele jaren, maar leverde dankzij onder meer topsportcontracten en de begeleiding van Lieve Van Mechelen al een podiumplaats op.

De selectiecriteria vormen een bijkomend aandachtspunt. Zonder de late versoepeling was Guisse niet geselecteerd en had België een medaille gemist. Sterckx vindt dat de federatie en de atletencommissie, die na de zaak-Thiam werd opgericht, moeten zoeken naar regels die financieel haalbaar én duidelijk zijn. Die regels mogen volgens hem niet pas op het laatste moment wijzigen, omdat een compacte selectie anders talentvolle atleten uitsluit die op een groot kampioenschap boven zichzelf kunnen uitstijgen.

Naast de successen waren er teleurstellingen. Isaac Kimeli kon zijn sterke vorm van het WK in Tokio niet herhalen en stapte uit op de 10.000 meter. Geen van de drie Belgische deelnemers aan de 1.500 meter haalde de finale en Elie Bacari liep volgens Sterckx te overmoedig in zijn halve finale van de horden. De Belgian Rockets werden vijfde op de 4x100 meter; hun gebrekkige gezamenlijke voorbereiding zorgde volgens de reporter voor minder automatismen dan bij de mannenploeg.

Toch moet een EK volgens Sterckx niet uitsluitend op medailles worden beoordeeld. Elien Vekemans werd bij haar rentree na een blessure vierde in het polsstokspringen, Ylio Philtjens haalde bij zijn debuut de finale en Zeno Van Neygen miste na een blessurezomer nipt de finale van de horden. Helena Ponette liep vijf wedstrijden in vijf dagen, nadat ze haar studie geneeskunde had afgerond, en werd zevende in de 400 meter. Internationaal maakte vooral de Zweed Andreas Almgren indruk op de 10.000 meter. Voor België bleven vooral de onverwachte zilveren medaille van Guisse en de prestatie van Van Lent hangen.