Van sekssymbool tot dierenrechtenactiviste met controversiële uitspraken: Brigitte Bardot (91) overleden
In dit artikel:
Brigitte Bardot (91) is in Frankrijk overleden. De precieze doodsoorzaak en plek van overlijden zijn nog niet bekend; de actrice lag in oktober in het ziekenhuis van Toulon en werd toen geopereerd, en werd ook in november opnieuw opgenomen.
Geboren op 28 september 1934 in Parijs, schoot Bardot als tiener de schijnwerpers in toen modeblad Elle haar als vijftienjarige op de omslag zette. Haar carrière werd versneld nadat ze trouwde met regisseur Roger Vadim; hij gaf haar de hoofdrol in Et dieu… créa la femme (1956), de film die haar tot hét sekssymbool van de late jaren 50 en de jaren 60 maakte. Cavalerende scènes — zoals het uitdagende naakt in de openingsbeelden en de eindscène met een wilde, blootsvoets dans op een tafeltje in Saint-Tropez — verankerden haar imago en droegen bij aan de seksuele revolutie van de jaren 60. Bardot speelde in meer dan veertig films, vooral lichte komedies, maar oogstte ook lof voor rollen in films als La vérité (1960) en Le mépris (1963).
Bardot beïnvloedde niet alleen film maar ook mode: haar ongedwongen, meisjesachtige stijl — denk aan gestreepte truitjes, capri-broeken, haarbanden en smoky eyes — bleef bepalend voor decennia modebeeld. Ze was meer dan een filmster; haar initialen B.B. werden synoniem met een nieuw soort vrouwelijkheid die zowel zichtbaar als onafhankelijk was.
Privé was haar leven omstreden en dramatisch. Na een turbulente relatie- en huwelijksgeschiedenis — ze trouwde vier keer (onder meer met Vadim, acteur Jacques Charrier, miljonair Gunther Sachs en later Bernard d’Ormale) en had relaties met bekende artiesten zoals Serge Gainsbourg — worstelde ze met depressies en ondernam op jonge leeftijd een zelfmoordpoging. Met Gainsbourg nam ze ook muziek op; het provoserende Je t’aime... moi non plus bracht ze uiteindelijk niet uit.
In de jaren 70 trok Bardot zich op haar landgoed in Saint-Tropez terug en wijdde ze zich aan dierenbescherming. Ze werd een fel pleitbezorger tegen bont, de jacht op zeehondjes en onverdoofd slachten, en stichtte een stichting voor dierenwelzijn. Tegelijkertijd verschoof haar publieke imago: haar latere jaren werden gedomineerd door veelvuldige controverses en rechtszaken wegens racistische en discriminerende uitspraken. Getrouwd met Bernard d’Ormale, een voormalige adviseur van Jean-Marie Le Pen, uitte ze zich fel tegen migranten en moslims, en maakte zij meerdere denigrerende opmerkingen over groepen als leraren en werklozen. Ze werd diverse keren veroordeeld voor het aanzetten tot haat en sprak recent steun uit voor Gérard Depardieu na diens beschuldigingen. Bardot ontkende zichzelf een feministe te zijn en bekritiseerde de #MeToo-beweging.
In september 2025 publiceerde ze Mon BBcédaire, een autobiografische terugblik in alfabetvorm waarin ze openhartig terugkeek op liefdes, plaatsen en haar opvattingen. Ondanks haar omstreden uitspraken zal ze door velen herinnerd worden als de vrouw die in de jaren 60 haar seksualiteit en stijl durfde te claimen.
Bardot laat haar zoon Nicolas-Jacques Charrier, echtgenoot Bernard d’Ormale en tientallen huisdieren na. Haar nalatenschap is dubbel: een blijvende culturele invloed als stijl- en seksueel icoon, maar ook een erfenis van polariserende en vaak veroordeelde uitspraken die haar reputatie in latere decennia overschaduwden.