Van Rossem en Wortelboer praten met elkaar zoals grootvader en kleindochter dat doen

In dit artikel:

Maarten van Rossem en Emma Wortelboer vormen een onwaarschijnlijk maar sympathiek duo in een vlot tv-programma dat al drie seizoenen de generatiekloof onderzoekt. In de (voorlopig) laatste aflevering staat gender centraal: tijdens een autorit naar een museum met een tentoonstelling over seksualiteit en gender leidt Wortelboer het onderwerp geduldig in voor haar oudere reisgenoot. Ze bezoeken onder meer de Dolle Mina’s, spreken met een non-binaire kunstenaar en schuiven aan bij een mannencirkel.

De kracht van het programma zit minder in diepgravende analyse dan in de ontspannen, bijna grootvader‑kleindochter-achtige interactie tussen de presentatoren. Van Rossem is merkbaar minder nukkig en Wortelboer minder hyperactief dan hun publieke imago, wat zorgt voor warme, onbevooroordeelde gesprekken. Redactionele keuzes zijn soms veilig en voorspelbaar, maar dat wordt gecompenseerd door smakelijke archiefbeelden — onder andere een jonge Angela Groothuizen die op televisie een condoom om een banaan trekt — en kleine, treffende momenten zoals het samen scrollen langs tradwife‑filmpjes.

Thematisch laat de aflevering zien dat veel is veranderd in vijftig jaar, maar dat over de mate van vooruitgang meningsverschillen blijven bestaan. Het programma kiest voor toegankelijkheid en sympathie boven diepgang, en werkt daardoor prettig wegkijkend.