Van Gogh had dat schilderij net zo goed 'de gevulde eieren-eters' of 'de sushi-eters' kunnen noemen

In dit artikel:

Sylvia Witteman bekent dat ze ergernis voelt bij Amsterdamse bucketlists omdat ze zelf veel “must sees” nooit heeft bezocht — het Van Gogh Museum hoorde daar lang bij onder het motto: “Ach, dat loopt niet weg.” Toch besluit ze op een stille maandagochtend met museumkaart toch eens binnen te lopen. Bij de deur wordt ze gevraagd of ze gereserveerd heeft; een norse jongeman laat haar uiteindelijk ongemakkelijk binnen.

Binnen raakt ze eerst verwonderd en licht verontrust door een kleuterklasje waarbij een begeleidster met een handpop — die Van Gogh moet voorstellen — de kinderen kleurmengsels leert. Daarna zoekt ze meteen het bekende schilderij De aardappeleters op. Naast haar spreekt een Duitse bezoekster hardop over de vraag of het om gekookte of gebakken aardappels gaat; Witteman zelf twijfelt of het überhaupt aardappels zijn — misschien wel gevulde eitjes of sushi — en bedenkt dat een andere titel misschien nooit die stroom bezoekers had getrokken.

De column is een persoonlijke, humoristische reflectie op waarom iemand die Van Goghs felle, expressionistische werk niet waardeert tóch het museum bezoekt. Witteman eindigt met de gedachte dat Van Gogh misschien waanzinnig was, maar beslist niet dom — zijn keuzes en titels hebben doelbewust aandacht en publiek getrokken.