Van gehakt en stoofvlees tot spaghetti: hoe migranten de Vlaamse keuken hebben veranderd
In dit artikel:
"Eten beweegt mee met mensen", stelt historica Greet Draye (Centrum Agrarische Geschiedenis) in een gesprek op Radio 1 over hoe migratie de Vlaamse keuken én eetcultuur veranderde. De grootste verandering startte na de Tweede Wereldoorlog: sinds het 1946-akkoord tussen België en Italië kwamen Italiaanse arbeidsmigranten naar de Waalse mijnstreek en later Limburg. Zij brachten niet alleen handenarbeid, maar ook eetgewoonten, ingrediënten en kleine winkels en eethuisjes die eerst hun eigen gemeenschap bedienden en daarna ook Belgen zonder migratieachtergrond.
Die voedingsinbreng leidde tot blijvende veranderingen: pizza en spaghetti werden ingeburgerd en later kwamen ook gerechten en producten mee uit Spanje, Griekenland, Turkije en Marokko. Foodfluencer Hakim Chatar illustreert hoe migranten lokale recepten aanpassen aan geloofsregels of beschikbaarheid van ingrediënten — zijn moeder maakte bijvoorbeeld Vlaams stoofvlees zonder varkensvlees — en tegelijk hun eigen gerechten introduceerden. Vanaf de jaren 60 versnelde die vermenging door stijgende koopkracht en toerisme: wie in mediterrane landen nieuwe smaken ontdekte, wilde die thuis óók proeven of zelf klaarmaken.
Vandaag staat een mix van gerechten — van bitterballen tot kebab, van loempia’s tot lokale varianten van spaghetti bolognese — naast elkaar in Vlaamse keukens en frituren. Veel buitenlandse gerechten kregen een "Vlaamse" twist; de ragù werd hier een herkenbare versie die in favorietenlijstjes opdook. Draye benadrukt dat deze dynamiek niet noodzakelijk ten koste gaat van traditionele gerechten: sommige maakwijzen verdwijnen wel, maar vaak door veranderende eetopvattingen (bijv. afkeer van herkenbare dierdelen) en niet enkel door migratie.
Ze plaatst die evolutie in een lange geschiedenis van uitwisselingen: gehaktbereidingen en mosselen met friet hebben wortels buiten de Lage Landen, waardoor de zogenaamde "echte" Vlaamse keuken altijd al beïnvloed was. Draye verwacht dat buitenlandse invloeden blijven groeien en dat de Vlaamse keuken daardoor nog meer gaat mengen en verrijken — een proces waarin niet iedereen even avontuurlijk is, maar dat de culinaire mogelijkheden vergroot.