Van een middel een doel maken: de mindfuck van Hugo

In dit artikel:

In deze opiniërende tekst staat de ondervraging van oud-minister Hugo de Jonge centraal, vermoedelijk in het kader van zijn coronabeleid. De auteur betoogt dat De Jonge tijdens het verhoor het doel — de ic’s zo leeg mogelijk houden — steeds heeft vermengd met het middel, namelijk vaccinatie. Volgens de schrijver maakte De Jonge van het verhogen van de vaccinatiegraad geen instrument om een gezondheidsdoel te bereiken, maar een zelfstandig politiek streven.

Daarmee zou hij alternatieve manieren om de ic-druk te verlagen hebben genegeerd of ondermijnd. Als voorbeeld noemt de tekst huisarts Rob Elens, die volgens de auteur wilde bijdragen aan minder ic-opnames, maar werd weggezet omdat hij niet meedeed aan de nadruk op vaccineren. De auteur stelt dat Elens’ gebruik van hydroxychloroquine los stond van vaccinatie en dat hij nooit heeft beweerd dat vaccineren daardoor overbodig zou zijn.

Verder klinkt stevige kritiek op de kwaliteit van het verhoor: de vragenstellers zouden te weinig medische en psychologische kennis hebben gehad om De Jonge echt tegen te spreken. De tekst schetst hem als iemand die cijfers en conclusies handig door elkaar haalde en verwijt hem dat hij het debat over corona te eenzijdig heeft gestuurd.