Van der Burg (VVD) laat gesubsidieerde clubs gewoon aan het infuus van de belastingbetaler hangen en noemt geen getal voor minder adviesraden

In dit artikel:

Staatssecretaris Eric van der Burg (VVD) van Binnenlandse Zaken reageerde op 2 november in een Kamerbrief op een motie van Mona Keijzer en Kisteman over het verkleinen van de overheid. De Kamerleden vroegen om onderzoek naar een vacaturestop bij het Rijk, vermindering van het aantal adviesorganen en strengere voorwaarden voor overheidssubsidies aan maatschappelijke organisaties.

Van der Burg wijst een algemene vacaturestop af. Volgens hem zou die ook functies raken waarvoor personeel nodig is, waardoor kennis en expertise verloren kunnen gaan en de overheid meer externe krachten moet inhuren. Departementen mogen daarom zelf bepalen waar eventueel selectief minder wordt geworven. De auteur vindt dat onvoldoende, omdat ministeries daarmee volgens hem hun eigen personeelsbeleid beoordelen en daadwerkelijke krimp uitblijft. Ook zou de omvang van de rijksorganisatie niet centraal worden bijgehouden, ondanks jaarlijkse uitgaven van bijna 22 miljard euro aan het overheidsapparaat.

Een voorstel om organisaties alleen subsidie te geven als minstens 25 procent van hun inkomsten uit niet-overheidsbronnen komt, neemt Van der Burg evenmin over. Hij stelt dat iedere minister zelf de voorwaarden voor subsidies bepaalt. Volgens de auteur blijft daardoor onduidelijk wie verantwoordelijk is voor het beperken van de afhankelijkheid van belastinggeld.

Over adviesorganen schrijft Van der Burg dat het aantal vaste adviescolleges en externe commissies ‘substantieel’ moet dalen. Het Rijk telt momenteel 28 vaste adviescolleges en ongeveer 150 externe adviescommissies. Concrete aantallen, doelstellingen of een lijst van organen die verdwijnen, ontbreken echter nog; die zouden later worden vastgesteld.

De auteur concludeert dat het kabinet opnieuw een kleinere en zuinigere overheid belooft, maar volgens hem geen harde maatregelen of meetbare doelen presenteert. Daarmee blijft de rekening volgens het artikel bij de belastingbetaler liggen.