Van Casino Royale tot No Time to Die: waarom het casino het meest iconische filmdecor is gebleven

In dit artikel:

Sinds de jaren vijftig gebruikt de James Bond-franchise en veel andere films de pokertafel als krachtig filmisch symbool voor macht, spanning en sociale verhoudingen. In Ian Flemings eerste Bond-roman, *Casino Royale* (1953), draaide alles al om een kaartspel aan een luxe tafel in een Frans kuuroord; die formule keerde later telkens terug in films als *Goldfinger*, *Diamonds Are Forever*, *GoldenEye* en vooral *Casino Royale* uit 2006, waarin poker baccarat had vervangen maar de sfeer hetzelfde bleef.

Het artikel legt uit waarom casino’s zo goed werken op film: aan tafel wordt in één oogopslag duidelijk wie de controle heeft, wie nerveus is en wie verliest. Daardoor konden regisseurs als Martin Scorsese (*Casino*), Steven Soderbergh (*Ocean’s Eleven*), Todd Phillips (*The Hangover*) en Aaron Sorkin (*Molly’s Game*) er elk een totaal andere film van maken, zonder dat de basis verdween.

Volgens het stuk is het gokspel inmiddels niet meer gebonden aan fysieke casino’s in Monte Carlo of Las Vegas. Dankzij legale online casino’s in Nederland kunnen spelers thuis via live-dealers een vergelijkbare ervaring krijgen, met echte kaarten en croupiers. Tegelijk blijft de verwachting dat ook een nieuwe James Bond-film weer met zo’n tafelbeeld zal openen. Na Daniel Craigs afscheid in *No Time to Die* (2021) is zijn opvolger nog niet bekend, maar de auteur betoogt dat de franchise waarschijnlijk opnieuw zal teruggrijpen op haar vertrouwde beeldtaal: een tafel, fiches en een tegenstander die iets te verbergen heeft.