'Van begroeten moeten Amsterdammers weinig hebben: koptelefoon op, geen oogcontact en op je e-bike wegscheuren'

In dit artikel:

Parool-lezer Axel Koevermans merkt in een ingezonden brief op dat Amsterdammers steeds minder groeten. Waar in buitenstedelijke gebieden een knikje of een “goedemorgen” tijdens het uitlaten van de hond vanzelfsprekend is, heerst in Amsterdam afstandelijkheid: mensen met koptelefoons, zonnebrillen en op elektrische fietsen maken weinig oogcontact en vermijden begroetingen uit angst voor ongewenste vragen of aanvragen.

Toch bestaan er uitzonderingen: dienstverlenende situaties zoals bij obers, kassa’s of stewardessen leiden wel tot beleefdheden, maar opvallend genoeg gebeurt hetzelfde ook vaak in sauna’s en kleedkamers van sportscholen. In die naakte, ontdane omgeving — zonder afscheidsmiddelen of schuilruimtes — ontstaat volgens Koevermans een vanzelfsprekende menselijke connectie; bezoekers wensen elkaar steevast een fijne dag wanneer ze naar buiten gaan.

Zijn punt is geestig maar serieus: het gebrek aan begroetingen zegt iets over anonimiteit en vluchtigheid in de stad. Hij pleit niet voor meer naaktheid, maar wel voor meer kleine sociale gebaren — oogcontact, een glimlach, een korte groet — omdat die de drempel voor contact verlagen en de stad minder onherbergzaam maken.