Vakantievilla van Mussolini gekocht door gemeentebestuur om ze te beschermen tegen "fascistische nostalgici"
In dit artikel:
De gemeente Riccione heeft de zomerwoning van Benito Mussolini gekocht om te voorkomen dat het pand in handen valt van fascistische nostalgici. Het overnamebedrag bedroeg 1,2 miljoen euro; de verkoop stond in oktober vorig jaar open voor biedingen. De villa ligt in Riccione, een badplaats bij Rimini aan de Adriatische kust.
Burgemeester Daniela Angelini — die de aankoop een "overwinning" noemt en omschreef als "een daad van liefde en visie" — zegt dat de gemeente zo wilde blokkeren dat een potentiële koper met een verleden in de neofascistische beweging het gebouw zou verwerven. De gemeente gebruikt de villa al voor evenementen en wil die functie uitbreiden: het pand blijft een gemeenschapsruimte met onder meer tentoonstellingen die zowel de goede, slechte als lelijke kanten van de 20e eeuw belichten, plus andere sociale en culturele activiteiten.
De koop valt samen met een lokale discussie over symboliek: leden van de rechts-conservatieve partij Fratelli d'Italia eisten dat de naam 'Villa Mussolini' behouden bleef. Angelini weigert de naam te wijzigen uit principiële overwegingen — volgens haar moet geschiedenis bewaard worden en niet uitgewist, en een naamswijziging zou het risico kunnen vergroten dat de villa een trekpleister voor nostalgische fascisten wordt.
Kort historisch kader: Benito Mussolini was van 1922 tot 1943 de Italiaanse minister-president en voorman van het fascisme; hij onderdrukte oppositie, voerde perscontrole en anti-joodse wetten in en ging de Tweede Wereldoorlog in aan de zijde van Hitler. Hij werd in 1945 door het verzet opgepakt en geëxecuteerd. De villa zelf dateert uit het eind van de 19e eeuw; Rachele Mussolini kocht het in 1934 — naar verluidt met geld bestemd voor de fascistische jeugdorganisatie — en het gebouw kwam na de oorlog in staatsbezit. In de decennia daarna diende het als dierenkliniek, restaurant en stond het een tijd leeg; sinds de jaren negentig wisselde het bezit en vanaf 2004 wordt het voor culturele doeleinden gebruikt.
De aankoop van de villa benadrukt de bredere Italiaanse spanningen rond hoe met erfenissen van het fascisme om te gaan en wie de symbolische controle over dergelijke locaties mag hebben.