Uw lokale hotel wordt een AZC: 18.000 statushouders wachten op woning, Keijzer grijpt in
In dit artikel:
Demissionair minister Mona Keijzer (BBB, Asiel en Migratie) heeft gemeenten opgedragen om zogenoemde nareizigers — familieleden van statushouders — direct in (hotel)opvang bij te plaatsen in de gemeente waar zij later een huis moeten krijgen. Doel van de maatregel is de druk op overvolle asielzoekerscentra, en met name het aanmeldcentrum in Ter Apel, te verminderen; daar wordt de capaciteitslimiet van 2.000 aanmeldingen de afgelopen dagen structureel overschreden.
Volgens de minister komt de hoge toestroom voor een belangrijk deel door ongeveer 400 nareizigers per week die naar Nederland komen. Nareizigers krijgen bij aankomst vaak meteen een verblijfsvergunning en BSN, maar bezetten plek in azc’s terwijl ongeveer 18.000 statushouders al in de opvang wachten op huisvesting. Op dit moment zitten circa 8.000 nareizigers in COA-locaties die niet in hun toekomstige woonplaats liggen en moeten worden verplaatst naar hotels dichter bij waar ze uiteindelijk moeten worden gehuisvest.
De praktische opzet: nareizigers worden aanvankelijk maximaal zes maanden in een hotel geplaatst; de eerste rekening valt bij het COA en dus de belastingbetaler. Na die periode nemen gemeenten de verantwoordelijkheid over, met middelen die het Rijk beschikbaar stelt. Voor gemeenten zonder voldoende hotelcapaciteit wordt naar een oplossing in een aangrenzende gemeente gezocht.
De Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) reageert kritisch en noemt het beleid tegenstrijdig: gemeenten wordt gevraagd versneld te huisvesten terwijl er door het kabinet gewerkt wordt aan een verbod op voorrang voor statushouders op sociale huurwoningen. Dat spanningsveld onderstreept volgens de VNG de verhuisproblemen: zonder voorrangsregels is de kans klein dat nareizigers binnen zes maanden woonruimte vinden in een krappe huizenmarkt; nareizigers wachten gemiddeld zo’n 166 dagen op een woning.
Ook het COA vond de timing van de aankondiging ongelukkig, vlak voor het kerstreces. De berichtgeving in het artikel betoogt dat het hotelplan een noodgreep is: het creëert tijdelijke ruimte maar biedt geen structurele oplossing en is duur voor de gemeenschap. De auteur benadrukt dat zolang de instroom (ongeveer 400 nareizigers per week) onverminderd doorgaat, spreiden en tijdelijke hotelopvang het onderliggende capaciteitsprobleem niet wegneemt.
Het origineel artikel is opinieus van toon en bevat oproepen tot steun en fondswerving; de kernzaak blijft echter beleidsmatig: de maatregel is bedoeld om acute druk in Ter Apel te verlichten, maar stuit op logistieke, financiële en politieke bezwaren en lost de langetermijnvraag naar minder instroom en meer betaalbare huisvesting niet op.