Ultraloper Noor van der Veen: 'Als je denkt dat je een grens hebt bereikt, kun je nog zo veel meer'

In dit artikel:

Noor van der Veen (33) begon pas rond haar twintigste met hardlopen en had aanvankelijk weinig vertrouwen in zichzelf als sporter. Nadat een collega haar vertelde over de Ultra-Trail du Mont Blanc (UTMB), een ultraloop van 176 kilometer en bijna 9.900 hoogtemeters rond de Mont Blanc, raakte ze gefascineerd door extreme afstanden. Deze vrijdag start ze in Chamonix voor de derde keer bij de wedstrijd. Inmiddels geldt ze als de beste Nederlandse vrouwelijke ultraloper op afstanden boven de 100 kilometer.

Van der Veen won de afgelopen jaren meerdere internationale wedstrijden. In 2025 schreef ze onder meer de Tor des Géants in Italië op haar naam: een tocht van 330 kilometer en 24.000 hoogtemeters, die ze in 79 uur, 34 minuten en 30 seconden aflegde. Ook vestigde ze een Fastest Known Time op de Haute Route Pyrénées, een route door de Franse en Spaanse Pyreneeën. Ze liep die in ruim tien dagen, ondanks ziekte door het drinken van ongefilterd water.

Haar overstap naar het ultralopen werd mede veroorzaakt door de coronapandemie. Van der Veen, die eerder aan alpinisme deed en moeilijke vijfduizenders in Kirgizië wilde beklimmen, kon tijdens de lockdown niet meer klimmen. Daarnaast maakte de klimaatverandering de bergen volgens haar gevaarlijker. De dood van vier Nederlandse alpinisten die ze kende, onder wie iemand op een relatief eenvoudige route, deed haar beseffen dat ze haar leven niet onnodig wilde riskeren. In ultralopen vond ze het avontuur en de afzondering van het alpinisme terug, maar met minder gevaar.

Volgens Van der Veen is een ultra niet alleen weggelegd voor uitzonderlijke atleten. Aanleg voor duursport en veel training zijn nodig, maar mensen onderschatten volgens haar hoeveel ze lichamelijk aankunnen. Haar eigen kracht ligt vooral in langdurige inspanning: ze is niet altijd de sterkste, maar kan doorgaan wanneer anderen vermoeid raken. Tijdens lange wedstrijden ervaart ze soms een soort flow, waarin eten, rusten en versnellen vanzelf lijken te gaan.

Een grote tegenslag was haar deelname aan de Barkley Marathons in Tennessee. De wedstrijd bestaat uit vijf zware rondes over een ongemarkeerd parcours, die binnen zestig uur moeten worden afgelegd zonder GPS. Deelnemers moeten bovendien pagina’s uit verborgen boeken verzamelen en krijgen onderweg geen bevoorrading. Van der Veen maakte een navigatiefout en voltooide geen enkele ronde binnen de tijd. Ze noemt het haar eerste grote mislukking en keerde gehavend en uitgeput terug. Tegelijk leerde de ervaring haar omgaan met het verlies van controle en maakte die haar naar eigen zeggen weerbaarder.

Sinds begin dit jaar kan Van der Veen dankzij sponsors volledig van haar sport leven. Ze woont in Arnhem, waar ze op de Veluwe traint, en verblijft in de zomer in de Alpen. Een loopband met een hellingshoek van 25 tot 40 procent compenseert het gebrek aan steile bergen in Nederland. Haar bil- en dijspieren versterkt ze met krachttraining. Voor de Barkley bereidde ze zich bovendien voor door ’s nachts alleen door donkere bossen in de Duitse Eifel te lopen.

Van der Veen vindt het onjuist om te stellen dat vrouwen van nature beter zijn op extreem lange afstanden. Dat sommige vrouwen overallrecords verbreken, komt volgens haar ook doordat het deelnemersveld vaak niet representatief is. Wel kunnen vrouwen volgens haar voordeel hebben bij beslissingen onder slaapgebrek, pijn en vermoeidheid, en bij het doseren van hun tempo. Ze waarschuwt dat het afschaffen van aparte mannen- en vrouwencategorieën juist nadelig kan zijn voor vrouwelijke atleten, omdat zij dan zelden nog op een groot podium zouden staan.

Bij de UTMB wil Van der Veen haar tijd uit 2024, toen ze net onder de 28 uur bleef, duidelijk verbeteren. Ze mikt niet op een concrete eindtijd, maar hoopt wel in de top tien te eindigen. Koud en regenachtig weer kan daarbij in haar voordeel zijn: als voormalig alpinist zegt ze goed voor zichzelf te kunnen zorgen in slechte omstandigheden.