Uitspraak in donorfraudezaak van arts die stiekem eigen zaad gebruikte, geeft slachtoffers nieuwe hoop: 'Verjaring is geen vrijbrief'

In dit artikel:

Een recente uitspraak zet een belangrijke stap voor slachtoffers van donorfraude: het Isala Ziekenhuis is door een rechter aansprakelijk gehouden, waarna een vrouw juridische erkenning en een schadevergoeding kreeg nadat zij slachtoffer werd van misstanden door een arts. De zaak draait om donorfraude — misbruik dat plaatsvindt bij vruchtbaarheidsbehandelingen — en laat zien dat rechters in sommige gevallen de patiënt boven de formele verjaringsregels plaatsen. De uitspraak bevat de duidelijke boodschap: "verjaring is geen vrijbrief", en biedt daardoor nieuwe juridische mogelijkheden voor andere slachtoffers die tot nu toe vastliepen op termijnsgrenzen.

Wat deze vonnis extra gewicht geeft, is dat het niet alleen een individuele vergoeding toekent, maar ook vragen oproept over de zorgplicht van ziekenhuizen: in hoeverre moeten instellingen toezicht houden op medewerkers, adequaat dossierbeheer voeren en signalen van misstanden tijdig oppakken? Door Isala aansprakelijk te stellen erkent de rechter impliciet dat verantwoordelijkheid voorbij de werkvloer van een enkele arts reikt naar de organisatie die zorg levert.

Praktische gevolgen kunnen zijn dat meer slachtoffers aangifte of civiele claims indienen, dat ziekenhuizen hun protocollen voor fertiliteitszorg en toezicht aanscherpen en dat beleidsmakers nadenken over betere waarborgen en steunregelingen voor gedupeerde patiënten. Voor slachtoffers betekent de uitspraak vooral een nieuwe kans op hoor- en erkenning en op financiële compensatie, ook als eerdere klachten om juridische redenen zijn verjaard.