Uitdagende albumhoes van Sabrina Carpenter zorgt voor wisselende reacties op nieuw album
In dit artikel:
Sabrina Carpenter, die vorig jaar doorbrak met het succesvolle album Short n’ sweet en de zomerhits Espresso, Please please please en Taste (waardoor ze als eerste soloact drie top-5-noteringen tegelijk in de Billboard Hot 100 behaalde), heeft met Man’s best friend een opvolger geleverd die flinke verdeeldheid zaait. Ze kondigde de plaat in juni op Instagram aan en liet weten dat het album op 29 augustus uit zou komen.
De controverse draait vooral om de albumhoes: daarop knielt Carpenter terwijl een anoniem in pak aan haar haar trekt, een beeld dat door critici door sommigen als provocerend en seksueel problematisch wordt gezien. Britse media noemden de cover onder meer softporno die inspeelt op de male gaze en twijfelachtige satire. Tegelijkertijd verdedigen anderen het als slimme satire en onderdeel van het concept van het album.
Ook muzikaal is Man’s best friend explicieter en seksueler van toon dan veel mainstreampop: negen van de twaalf nummers zijn als expliciet gemarkeerd. Carpenter behandelt seksuele thema’s vaak met humor en ironie (voorbeelden zijn eerder tracks als Bed Chem en Juno), maar sommige passagies — waaronder een regel in House Tour die door recensenten als een lyrische misser werd bestempeld — hebben stof doen opwaaien.
De recensies lopen uiteen. The Guardian prijst de plaat om haar gedurfde, herkenbare songs en geeft vier sterren, terwijl The Times het album minder origineel en te braaf vindt en drie sterren gaf, met kritiek dat niets de gekozen cover rechtvaardigt. The Independent waardeert enkele opvallende nummers maar ziet dat niet alles even sterk is; Rolling Stone omschrijft het als een brutale, sekskomedie-achtige popplaat, en Variety benadrukt Carpenters komische inslag en het idee dat de hoes deel is van een sluwe artistieke strategie.
Kortom: Man’s best friend bevestigt Carpenter als een opvallende poppersoonlijkheid die grenzen opzoekt — zowel muzikaal als visueel — maar of dat artistieke risico door luisteraars en recensenten wordt beloond, verschilt sterk per perspectief.