'Uit huis geplaatste kinderen weten niet waar ze met klachten naartoe moeten'

In dit artikel:

Kinderombudsman Margrite Kalverboer concludeert in het rapport Je bent maar een kind, je durft gewoon niet dat kinderen in pleeg- en residentiële opvang nog steeds nauwelijks gehoord worden als zij misstanden of geweld willen melden. Dezelfde problemen waren al tien jaar geleden vastgesteld; sindsdien is er volgens Kalverboer weinig fundamenteel veranderd. Veel kinderen kennen de officiële klachtenroutes niet of krijgen die informatie op een moment dat het niet tot hen doordringt, bijvoorbeeld direct bij plaatsing. Daarnaast ontbreekt vertrouwen: jongeren vinden de procedures afstandelijk, kennen de betrokken mensen niet en vrezen negatieve gevolgen voor hun verblijf of de groepssfeer. Kalverboer illustreert de situatie met ervaringen van kinderen: Roos zegt dat er “heel veel achter de schermen” gebeurt waar zij niets van merkt, terwijl Tom juist vertelt hoe een simpele handeling van een begeleider (een nagellakset) vertrouwen creëerde en groepsgesprekken op gang bracht. De kinderombudsman pleit voor laagdrempelige, op de belevingswereld van kinderen afgestemde manieren om klachten te melden — bijvoorbeeld anoniem of online — en voor betere terugkoppeling over wat met meldingen gebeurt. Ze benadrukt dat kinderen recht hebben op een veilige opvoeding en dat ze iemand moeten hebben bij wie ze zich veilig voelen, omdat anders misstanden blijven voortbestaan.