'Ugly' is in: de populariteit van unpolished content

In dit artikel:

Social media verschuift van gepolijste perfectie naar doelbewuste onooglijkheid: onafgemaakte, spontane video’s en low‑fi advertenties scoren beter op platforms als TikTok, Instagram Reels, YouTube Shorts en zelfs LinkedIn. In plaats van strakke feeds met geënsceneerde beelden winnen selfies zonder belichting, hakende spraak, snelle takes en zichtbare fouten aan populariteit — vooral bij jongere doelgroepen zoals Gen Z.

De drijvende kracht achter die verandering is deels technologisch: met de groei van AI‑gegenereerde content zoeken gebruikers juist naar menselijke signalen die moeilijk te vervalsen lijken. Imperfecties fungeren daardoor als vertrouwensanker; een hapering in een opname of een ongepolijste reactie voelt authentieker dan een gladde reclame. Onderzoeken en trendrapporten (o.a. Luth Research, The Handbook) tonen dat zulke ‘unfiltered’ posts meer betrokkenheid en geloofwaardigheid opleveren en dat deze trend naar verwachting verder doorzet in 2026.

TikTok speelde een sleutelrol door een lossere beeldtaal te normaliseren, waarna andere platforms die esthetiek overnamen. Creators profiteren hier meer van dan traditionele merken, omdat hun content organischer aanvoelt in gebruikersfeeds. Dat heeft geleid tot de opkomst van de zogenaamde ‘ugly ad’: reclame die bewust low‑fi en amateuristisch oogt om bannerblindheid te omzeilen — en juist daarom opvalt.

Er ontstaat echter een paradox: authenticiteit is zelf een marketingstijl geworden. Veel ogenschijnlijk spontane content is vooraf bedacht, getest of gescript, waardoor merken leren echtheid te simuleren. Tegelijkertijd maakt low‑effort productie het mogelijk sneller op trends te reageren, waardoor social meer continu aanwezig kan zijn in plaats van campagnegedreven.

Praktische consequenties voor social teams: onafgewerkte content wil niet zeggen willekeur; succesvolle low‑fi posts blijven strategisch opgebouwd met sterke hooks, tempo en storytelling die op creators lijken. Concrete stappen zijn experimenteren met platform‑native formats, samenwerken met creators, kleinere productiecycli en scherp letten op tone of voice. Belangrijk ook: gebruik voorzichtig taal als “ugly” — het beschrijft een esthetiek, niet de mensen in beeld, en moet voorkomen dat makers gestigmatiseerd worden.

Kortom: in een tijdperk van overvloed aan AI‑content wordt menselijke aanwezigheid het onderscheidende element — imperfectie werkt omdat het menselijker aanvoelt.