U wordt belazerd: Gemeenten zwemmen in het geld, maar verhogen OZB toch explosief
In dit artikel:
Gemeenten innen dit jaar volgens het CBS een recordbedrag van in totaal 15,3 miljard euro aan lokale heffingen — een stijging van 6,5 procent ten opzichte van vorig jaar — en het artikel hekelt hoe die stijging wordt gerechtvaardigd. Bestuurders waarschuwen voor een zogenaamd “ravijnjaar” om belastingverhogingen en hogere tarieven door te voeren, maar volgens de tekst heeft het demissionaire kabinet al 3 miljard euro toegezegd om tekorten tot en met 2027 te dekken, waardoor het vermeende ravijnjaar naar 2028 is verschoven. Desondanks zouden gemeenten de vrees benutten om nu al extra inkomsten en reserves op te bouwen ten koste van burgers.
Enkele concrete voorbeelden uit het artikel illustreren de kritiek: in tien jaar tijd zijn gemeentelijke heffingen met ongeveer 70 procent gestegen; Alphen aan den Rijn verhoogt de onroerendezaakbelasting (OZB) met 30 procent; in Amsterdam stegen de personeelskosten in vijf jaar met circa 600 miljoen euro tot bijna 2 miljard, en daar zou inmiddels één ambtenaar op ongeveer 50 inwoners werken (tegen 1 op 100 elders). Amsterdam zou dit jaar 400 miljoen euro uit parkeeropbrengsten halen, 43 miljoen meer dan vorig jaar, en 20 miljoen besteden aan opvang van ongedocumenteerden. De Vereniging Eigen Huis (VEH) en een geciteerde jurist (Tjalling Letterie) vinden het oneerlijk dat huiseigenaren via de OZB onevenredig opdraaien voor voorzieningen waar ook huurders van profiteren.
De kernbeschuldiging is dat gemeenten door uitgaven aan personeel, beleid en opvang te handhaven of uit te breiden — terwijl zij extra rijksmiddelen ontvangen voor onder meer jeugdzorg — kiezen voor de makkelijke weg: belastingverhogingen en hogere tarieven in plaats van besparingen of prioritering. Het artikel bestempelt dit als misbruik van de angst voor financiële tekorten en noemt de praktijk “graaicultuur”; het roept lezers op verzet te bieden en lokale politiek en bestedingen kritisch te volgen.
Kort gezegd: de publicatie combineert CBS-cijfers en lokale voorbeelden om te betogen dat gemeenten onnodig en onevenredig lasten verschuiven naar burgers, vooral huiseigenaren en automobilisten, terwijl alternatieven zoals bezuinigen of efficiencyverbetering volgens de auteur te weinig worden onderzocht.