Typhoon over zichzelf: 'Oh jongen toch, oh jongen toch. Wat deed je jezelf toch aan?'
In dit artikel:
Op de stoep bij zijn kantoor in Amsterdam staat Glenn de Randamie — bekend als rapper Typhoon (41) — tussen herkenning door voorbijgangers en de dagelijkse praktijk van een artiestenleven. Zijn nieuwe boek Liefde is de baas, dat al vóór de officiële verschijningsdatum hoog in de bestsellerlijst stond, is een persoonlijke reconstructie van twintig jaar in de schijnwerpers waarin hij ongefilterd schrijft over burn-outs (2010 en 2018), depressie, suïcidale gedachten, racisme, geloof en verlies.
Het centrale thema van het boek is de botsing tussen Typhoon als performer en Glenn als mens. De artiest op het podium floreert, maar de persoon daarachter worstelde jarenlang met prestatiedruk: verwachtingen van label en fans, de verantwoordelijkheid voor zijn band, financiële zorgen en een overvolle agenda. Om aan optredens te kunnen blijven doen gebruikte hij pijnstillers, energiepillen en kalmeringsmiddelen, droeg hij zonnebrillen tegen prikkels en had hij een kruk op het podium. Zijn manager raadde hem destijds aan kwetsbaarheid te verbergen omdat mentale kwetsbaarheid in de muziekindustrie als risico wordt gezien. Typhoon koos er uiteindelijk voor open te zijn; die eerlijkheid bracht hem rust en had voor hem ook een helende werking.
Schrijven fungeerde als therapie. Tijdens het werk aan het boek heropende hij gesprekken met familie en vond hij onverwachte herinneringen terug, zoals een brief van zijn vader die hem diep raakte. De opvoeding door immigrantenouders uit Suriname in het dorp ’t Harde — streng, beschermend en soms kordaat — vormde een belangrijk kader. Vroege ervaringen met racisme en microagressies, zoals een pijnlijke opmerking van een buurvrouw, kregen een blijvende impact. Als kind dacht hij al regelmatig dat het ook goed zou zijn als zijn leven zou stoppen; zulke gedachten hield hij voor zich, omdat die diepe gevoeligheid moeilijk te delen is.
Geloof en de natuur spelen voor hem een belangrijke rol als houvast: zij geven hem een gevoel van thuiskomen en rust dat hij in menselijke dynamieken vaak miste. Hoewel hij in interviews en in het boek expliciet over zijn relatie met God schrijft, koos hij er bewust voor niet alle geloofservaringen te beschrijven, omdat openheid daarover lezers kan afschrikken.
Typhoon gebruikt zijn platform ook om kwetsbare thema’s bespreekbaar te maken. Hij beschrijft onder meer het verdriet rond twee miskramen van zijn vrouw Marie; zij besloten samen het verlies te delen om anderen erkenning te geven voor een veelvoorkomend, maar zelden besproken leed. Zijn uitgesproken statements over institutioneel racisme — onder meer tijdens Zomergasten in 2020 — leidden tot felle reacties, waaronder een bericht van Geert Wilders en doodsbedreigingen. Aanvankelijk deed hij geen aangifte, later realiseerde hij zich hoeveel die haat zijn gevoel van veiligheid aantastte.
Typhoon ziet hiphop als het medium dat hem vrijheid gaf en eerlijkheid eist: authenticiteit is de kern. Met Liefde is de baas wil hij zichzelf verder blootleggen, niet om iedereen te overtuigen, maar in de hoop dat zijn openheid anderen helpt en dat zijn ervaringen resoneren met mensen die vergelijkbare worstelingen kennen. Zijn activisme en verhalen over racisme en identiteit zijn daarbij ook gericht op een betere toekomst — voor zijn eventuele kinderen, voor familieleden en voor bredere gemeenschappen die met ongelijkheid te maken hebben.