Tussen mens en dier: therians en de echo van oude mythen

In dit artikel:

Therians zijn deze weken in Nederland onderwerp van discussie, mede door de zaak in Meerstad, waar een 15-jarig meisje wordt verdacht van het doden van haar ouders. Schoolgenoten zeiden dat ze zich als hond identificeerde, maar er is geen aanwijzing dat zij zich als therian zag. Daardoor zijn therians plots veel zichtbaarder geworden, terwijl de beweging zelf veel ouder en breder is dan deze zaak.

Therians zijn jongeren en volwassenen die zeggen dat hun innerlijke identiteit niet menselijk maar dierlijk is. Ze spreken over een “theriotype”, zoals wolf, vos, adelaar of dolfijn, en over momenten waarop dat dierlijke gevoel sterker wordt. Volgens henzelf is het geen cosplay, geen modeverschijnsel en ook geen bewuste keuze, maar iets dat altijd al deel van hen was. De auteur plaatst dit in een lange traditie van mens-dierverhalen: van Griekse centauren en Egyptische goden tot sjamanistische voorstellingen en folklore.

Het artikel maakt ook een duidelijk onderscheid met transgender identiteit. Waar genderidentiteit wetenschappelijk wordt onderbouwd en onder de LHBTI+-koepel valt, is er geen vergelijkbare biologische basis voor het idee dat een mens zich van een andere soort kan voelen. Toch kan de ervaring voor therians wel echt en belastend zijn, omdat zij het gevoel hebben niet goed in hun eigen lichaam of soort te passen.

Volgens het stuk zijn therians daarom vooral een modern voorbeeld van een oeroud menselijk thema: de wens of beleving om de grens tussen mens en dier te overstijgen. Ze duiken ook op bij Pride-evenementen, maar therianthropie zelf is geen LHBTI+-identiteit; het is een aparte vorm van zelfbeleving die daar soms naast bestaat.