Trumps oorlog tegen Iran wordt voor de VS een tweede Vietnam
In dit artikel:
De auteur trekt een parallell tussen historische nederlagen van de Verenigde Staten en de huidige escalatie rond Iran: waar Marx ooit schreef dat de geschiedenis eerst als tragedie en daarna als farce terugkomt, ziet hij die dynamiek nu in het beleid van Donald Trump. De directe aanleiding is de feitelijke blokkade van de Perzische Golf na het kappen van twee containerschepen — de Francesca en de Epaminondas — door de Iraanse Revolutionaire Garde. Eigenaars zijn respectievelijk het Italiaans-Zwitserse MSC en de Griekse reder George Youroukos. Volgens Washington vormde die kaping geen schending van het bestand, een standpunt dat Europese belangen kwetsbaar achterlaat.
De tekst vergelijkt de huidige Iraanse tactiek met die van Noord-Vietnam en de Vietcong: geduldig tijd kopen, onderhandelingen rekken en economische schade maximaliseren om politieke druk bij de tegenstander op te bouwen. In Vietnam leidde die aanpak ertoe dat Amerikaanse publieke steun wegviel en het leger zich terugtrok; de uiteindelijke instorting van Zuid-Vietnam illustreert hoe een conflict buiten het slagveld op straat en in de opinie kan worden beslist. De schrijver beweert dat Iran nu hetzelfde doel nastreeft: de scheepvaart langdurig ontregelen, energiekosten doen stijgen en zo binnenlandse onvrede in de VS aanwakkeren — wat Trump politiek kan schaden.
Verder wordt Trumps optreden scherp bekritiseerd: na dreigementen met regime change en bombarderingsretoriek zou hij nu plots tot onderhandelingen willen overgaan, een ontwikkeling die de auteur als farcesk en inconsistent bestempelt. Tegelijkertijd wordt de Revolutionaire Garde neergezet als strategisch geduldig en gewapend met middelen (time, ballistische raketten) om langdurige druk uit te oefenen zonder bang te zijn voor binnenlandse tegenreacties.
Naast de Iran-crisis waarschuwt de auteur dat andere binnenlandse dossiers niet mogen verdwijnen uit het publieke debat: het Nederlandse toeslagenschandaal en de Groningen-aardgasaffaire verdienen blijvende aandacht, zeker nu winningen en compensaties politiek gevoelig zijn.
De bijdrage sluit met culturele verwijzingen (een Polanski-scène, een podcasttip) en een scherpe beeldspraak: Trump wordt gezien als een theatrale, onbetrouwbare figuur in het Witte Huis — na een tragedie volgt de farce — terwijl de echte geopolitieke en economische gevolgen van de Perzische Golf-crisis wereldwijd voelbaar blijven.