Trump weet níet waarom hij oorlog voert, Netanyahu wél
In dit artikel:
De auteur hekelt de westerse dubbelstandaard in het buitenlandse beleid: wanneer Rusland handelt is internationaal recht leidend, maar bij de VS en Israël zou plotseling “een ander kader” gelden. Recentelijk stelde de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken dat er volgens de VS sprake was van een directe dreiging uit Iran, waarmee hij impliciet rechtvaardigde dat de VS een aanval inzetten nadat Israël het initiatief had genomen. Volgens de schrijver waren de Amerikanen daarmee niet de aanjagers maar volgden zij Israël, dat volgens hem de oorlogsplannen al maakte.
In Den Haag en Europa ziet de schrijver hetzelfde falen: hooggeplaatste politici — inclusief de Canadese premier (genoemd op de veiligheidsconferentie in München) en Nederlandse bewindspersonen — zouden niet bereid zijn de oude op regels gebaseerde wereldorde fundamenteel ter discussie te stellen. Het kabinet-Jetten/Yeşilgöz gaf volgens de auteur expliciet aan dat internationaal recht niet het enige relevante kader is, en Nederland overweegt nu zelfs een (defensieve) bijdrage met marineschip Evertsen in het oorlogsgebied te leveren. Dat levert volgens de columnist politieke en propaganda-overwinningen op voor Rusland en ontneemt Nederland elke morele geloofwaardigheid.
Een centraal betoog is dat Israël streeft naar regionale dominantie en uitbreiding van territorium — de schrijver spreekt van een beleid richting een “Groot-Israël” en wijst op toenemende incorporatiepogingen van de Westelijke Jordaanoever, Gaza en bezette Syrische gebieden, plus langdurige offensieven in Libanon. De recente escalatie had volgens het stuk onder meer als doel Hezbollah uit te lokken en Iran zodanig te destabiliseren dat het intern verzwakt of uiteenvalt; daarvoor zouden zelfs aanslagen tegen topfiguren zijn gedacht. Ook wordt gesignaleerd dat Amerikaanse en Israëlische aanvallen zich richten op Iran ten westen van Teheran, een gebied met Koerdische bevolkingsgroepen, en dat er al contacten zouden zijn tussen Trump en Koerdische leiders — wat kan duiden op plannen om Koerdische eenheden te bewapenen.
De auteur verwijt media en politici een gebrek aan empathie voor Iraanse en Libanese slachtoffers: waar aanslagen door Israël of de VS plaatsvinden, ontbreekt volgens hem veelal veroordeling of menselijk medeleven. Hij noemt voorbeelden van politici die Trump en diens keuzes hebben geprezen, en ziet premier Netanyahu als de feitelijke aanvoerder van de oorlogsdynamiek, met Trump als bondgenoot en Europese leiders als meelopers die niet weten waarom ze deelnemen.
Kort gezegd: de columnist stelt dat Israël het oorlogsplan bepaalt, de VS volgen, en Europese landen, waaronder Nederland, zonder principiële bezwaren meedoen — wat leidt tot morele verarming, schending van internationale normen en verdere destabilisatie van de regio.