Trump laat China zien hoe het Taiwan kan veroveren
In dit artikel:
16 maart 2026 — De recente Amerikaanse druk op Cuba dient als voorbeeld dat China volgens het artikel kan gebruiken bij zijn streven naar hereniging met Taiwan. Sinds Donald Trump vorig jaar terugkeerde op het presidentschap voerde de VS een reeks militaire en economische acties uit wereldwijd — van het Caribisch gebied tot de Stille Oceaan en het Midden-Oosten — waaronder aanvallen op verdachte schepen, operaties tegen vermeende terroristen, een actie tegen Venezuela met de gevangenneming van Nicolás Maduro en een intensivering van de confrontatie met Iran. Tegelijk verhoogde Washington de druk op Cuba, met name door vrijwel alle brandstofleveringen af te knijpen. Dat heeft geleid tot grootschalige stroomstoringen, stilgevallen waterpompen, stilstaande landbouw- en transportmiddelen, stijgende voedselprijzen, tekorten en problemen in ziekenhuizen.
De kernanalyse van het artikel is dat energie de zwakke schakel is: elektriciteit ondersteunt water, zorg, voedselkoeling, communicatie en industriële productie. Een systematische verstoring van brandstoftoevoer kan snel sociale en economische ontwrichting veroorzaken. Omdat Cuba sterk afhankelijk is van ingevoerde olie uit landen als Venezuela en Mexico, bleek het relatief kwetsbaar voor zo’n blokkade — en juist dat voorbeeld bestudeert China als mogelijk model voor een niet-klassieke manier om Taiwan onder druk te zetten.
In plaats van een risicovolle amfibische invasie over de Straat van Taiwan zou China volgens het stuk een geleidelijke maritime belegering kunnen toepassen: maritieme quarantaine, routinematige douane- of veiligheidsinspecties en inzet van kustwachtvaartuigen om bunkerstankers te controleren of te vertragen. Taiwan importeert vrijwel al zijn brandstof (vooral LNG) en heeft naar verluidt slechts voorraden voor circa twee weken. Een wachtrij van stilliggende tankers of herhaalde vertragingen zou snel leiden tot stroomuitval, water- en zorgproblemen, stilgevallen productie en ernstige gevolgen voor de halfgeleiderindustrie — een cruciale pijler van de wereldwijde digitale economie. Het doel zou niet per se directe verovering zijn, maar het geleidelijk uitputten van de maatschappij totdat ingrijpen door Beijing als legitieme “stabiliserende” maatregel kan worden voorgesteld.
Juridische en geopolitieke ambiguïteit versterkt de aantrekkingskracht van zo’n aanpak: een formele zeeblokkade geldt als oorlogsdaad, maar systematische inspecties kunnen worden gekaderd als wetshandhaving of interne maatregel (aangezien China Taiwan als provincie ziet). De verwachting dat de VS en bondgenoten bereid zijn een grote confrontatie met een kernmacht te riskeren, is onzeker — zeker als de VS zelf militair actief is op meerdere fronten zoals onder Trump. China kan daarnaast economische instrumenten inzetten (bijv. handelsmacht en zeldzame aardmetalen) om buitenlandse steun aan Taiwan te ontmoedigen.
Het artikel trekt de conclusie dat wat met Cuba gebeurt niet alleen een lokale tragedie is, maar ook een testcase: als de wereld toekijkt zonder tegenactie, krijgt Beijing weinig reden om af te zien van een vergelijkbare strategie tegen Taiwan.